Pins in My Map

Değişen huyum, Alain De Botton ve Ateistler için Din

2012-01-26T17:33:00.000+02:00

Bir huyum var! Aslında bugüne kadar biraz meziyet saydığımama gerçekte zaman kaybı anlamına gelen... O da şu, bir kitaba başladığım zamansevmesem bile onu bitirmem gerekiyor diye düşünürdüm hep. Sanki kitabıbitirmemek yenilgiyi kabul etmek gibi... elindeki işi yarım bırakmak gibi...

Dün itibari ile bu düşüncemi tamamen değiştirmişbulunmaktayım. Düşünceleri ile beni besleyen insanlar var etrafımda ki bu dahergün bana yeni birşey öğretiyor. Sevmediğim bir kitaba ortalama 15-20 saatayırmaktansa, sevdiğim bir şeyi yaparak hayatımı daha anlamlı kılacağımıfarketmenin verdiği bir hafiflik var üstümde. “Yaşasın ! Bu kitabı bitirmek zorunda değilim” diye sevinirken buldum bugün kendimi. Hayatımda ilk defa bir kitabı bitirmeden kitaplığımakaldırdım. 2004'te Felsefenin Tesellisi ile tanıştığım ve bugüne kadar çok severek okuduğum Alain De Botton’la bu sefer (enazından şimdilik) yollarımız ayrıldı.

TED’de Atheism 2.0 ‘yu izlediğim zaman çok heyecanlanmıştım.Kitaba başlayınca aynı heyecanı yakalayamamış olsam bile Alain De Botton’un TEDkonuşmasını burada sizlerle de paylaşmak istedim çünkü bence çok ilham verici.Kitabı okuyanlara iyi okumalar, diğerlerine ise şimdilik iyi seyirler . . .

Yamuk evler, binlerce bisiklet ve dahası . . . Amsterdam

2012-01-20T18:07:00.000+02:00

Üç günlük kısa bir Amsterdam gezisi yaptık. Kanalları,köprüleri, binlerce bisikleti, yamuk evleri ve diğer her türlü aktivitesi ileüç gün bence Amsterdam için gayet yeterli bir süre. Bana mı öyle geliyorbilmiyorum ama Avrupa şehirleri birbirine çok benzediği için yeni bir yergörmek gibi değil de sanki tanıdık bir yeri ziyaret etmek gibi bir hisuyandırdı bende bu şehir.

Diğer Avrupa şehirlerinden en büyük farkı sizin de tahminedeceğiniz üzere herkese tanınan hakların biraz daha geniş çerçevede tutulmuşolması. Yani bu gezinizde space cake ya da mantar yemek ya da biraz ot tüttürmek isterseniz coffee shop’lardamenüler ya da köşe başındaki dükkanlar sizi bekliyor. Dubai’ye gittiğimdekoca şehirde sadece iki tane alkol satan yer olduğunu söylemişlerdi bana. Birtanesi şehrin epey dışındaymış hatta. En can alıcı kısmı ise alkol satın almakiçin ehliyetinizin olması gerektiği idi. Dönüp bir de Amsterdam’a bakınca,uyuşturucu satan dükkanları görmek biraz ürkütücü ama yine de heyecanlıolabiliyor. Tabi meşhur Red Light District i de unutmamak lazım. Seksin bukadar göz önünde yaşandığı başka bir yer var mı bilmiyorum. Seks turizmiyleünlü yerleri gezmişliğim de var (mesela Bangkok) ama bu kadar ifşa edildiğineilk kez şahit oluyorum. Bunların hepsi bir deneyim tabi. Farklı hayatlarıgörmek bazen “keşke bu bizim ülkemizde de olsaydı” ya da “allahtan bu bizimülkede yok” demek farklı bir tecrübe. Yine de daha muhafazakar bir toplumdabüyümüş olmanın verdiği o garip hisle dolandım Amsterdam sokaklarında.

Köşe başı patates kızartması satan dükkanlarla dolu buşehir. Patates kızartması nasıl meşhur olmuş bilmiyorum. Belçikalılarınkeşfettiğini ve Fransızların meşhur ettiğini düşünürseniz, Amsterdam’da patateskızartması yemenin biraz garip olduğunu kabul edersiniz sanırım. Bir deStarbucks’tan çok H&M’in olduğu bir alışveriş caddesi var ki bu da epeyilginç bir durum benim için - malum bizim köyde her yer Starbucks kaynıyor.

Geleneğimi bozmayıp Amsterdam’ın meşhur yerlerini buradasıralamayacağım size. Ama benim hafızamda yer edenlerden kısaca bahsetmekistiyorum. Kanalların arasında yürümek çok eğlenceli. Özellikle yamuk evleri vemimarisi çok keyifli. Anne Frank’ın müzesi bence kesin görülmesi gerekenyerlerden biri. Çünkü kitabını yazarken ve Nazilerden gizlenirken yaşadığıevin içinde geziyorsunuz. Hangi odada yaşadığını, nerede yemek yiyip neredeuyuduğunu görmek özellikle kitabı okuyanlar için çok ilginç bir tecrübe. Krep yemektir diyenler için AnneFrank’ın evinin çok yakınında meşhur “The Pancake Bakery” var. Burayı da birçokgezi rehberinde bulabilirsiniz ama çok büyük umutlarla gitmeyin. Bir de çokmerak ederek gittiğim Hermitage Müzesi var. Sanat severler eminim çokbeğenecektir. Merak edenler için söylemeden geçemeyeceğim evet bu Hermitage StPetersburg’daki meşhur Hermitage’ın Hollanda şubesi, ama daha az ihtişamlısı ...

Başka bir şehir olsaydı zamanınız olursa diye başlardım bucümleye ama Amsterdam için geçerli olmayacağı için mutlaka zaman yaratıp trenebinip şehrin 20-25 dakika dışına çıkın ve Zaanse Schans’ı bir ziyaret edin.Burası masallardan çıkmış gibi. Eski zamanlardan kalma yel değirmenleri ve kutugibi çok şirin evleri ile bence farklı bir yer görmenin verdiği o duyguyu ziyadesiylesize tattıracak bir yer. Ama bana sorarsanız ilkbahar ya da yaz burayı ziyaretiçin daha doğru bir zamandır. Çiçekler açmış ve nehir donmamışken daha güzelbir görüntü verdiğini söyledi yerli halk. Hatta yazın yel değirmenlerindebarbekü vs yapabiliyormuşsunuz.

Yeldeğirmenleri ile ilgili kısa bir bilgi vermek istiyorum.Çok az çalışanı var bu değirmenlerin. Genelde gönüllülerin yardımı ile işgörebiliyorlarmış. Kimi tomruk üretiyor kimi yağ ama üretim kapasiteleri tahminedersiniz ki çok kısıtlı. O yüzden temel geçim kaynakları (ürettikleri üründışında) turizmmiş. Kesinlikle görmeye değer bir yer. Şehir merkezinden süreklitren var o yüzden ulaşımı epey rahat.

Bir şehri görmenin en güzel yolu yürümekten geçiyor.Amsterdam çok büyük bir yer olmadığı için sokaklarında bol bol yürüyün derim.Hazır pek kaybolma ihtimaliniz yokken keyfini çıkarın kanal yürüyüşlerinin.

Bir de unutmadan son bir tavsiye . . . Kozmetik severler için Sabon mutlaka gidilmesi gereken bir yer.

Fotoğrafların bir kısmı thenextnew.blogspot.com'tan alınmıştır.

Bende istiyorum bunlardan bir tane . . .

2012-01-19T15:00:00.000+02:00

Bu cep projektörleri epey ilgimi çekti. Hele bizim gibi Iphone, Itouch ve Ipad kullananlar için birebir.

Laptop ve fotoğraf makineleriyle de kullanılabiliyormuş.

Bende istiyorumm...

Cornelia & Co , Pins in My Map Konukları 3

2012-01-13T16:51:00.000+02:00

Epey zaman oldu blogumda konuk yazar ağarlamayalı. Geçenlerde çocukluk arkadaşım ile Londra'da buluştuk. O kadar zaman geçmiş ki üstünden en son görüşmemizin... Sanırım vatkalar ve dar blue jean ler modaydı en son birbirimizi gördüğümüzde. Neyse lafı fazla uzatmayayım... Dilek'te benim gibi gezi tutkunlarından. Hem fotoğraf çekiyor hem de blog yazıyor. Bu fırsattan istifade hemen bir yazısını sizinle de paylaşmak istedim. Barcelona'ya gideceklere güzel bir mekan tavsiyesi...

Bu yazıdan daha fazlasını Dilek'in bloguna bulabilirsiniz. Buyrun The Mint Elephant'a . . .

Cornelia & Co, vazgeçilmez şehrim Barcelona'ya son ziyaretimde keşfettiğim market, restoran, alışveriş mekanı ve cafe.

Tasarımını Josep Juanpere'nin yaptığı bu mekana, vespamızın yolda kalması ile girmek durumunda kaldığımız günü özlemle anıyorum.

Kendilerini "the daily picnic idea" olarak tanımladıkları bu çok fonksiyonlu yere mutlaka gidilmeli. Özellikle dekorasyonuna hayran kaldım.

Çok büyük bir alanı kendi ihtiyaçlarına ve sundukları hizmete göre bölmüşler ve dizayn etmişler. Gittiğinizde su şişelerine hayran kalacaksınız. Ekstra 1 euro vererek şişeye sahip olabiliyorsunuz, benden söylemesi.

Fazla söze gerek yok bence... Resimler herşeyi anlatıyor, değil mi ?

Benim gibi fotoğrafı ve kahveyi çok sevenler için ...

2012-01-13T00:56:00.000+02:00

Illegal Sanat - Graffiti

2012-01-11T18:57:00.000+02:00

Türkiye’de daha çok gelişmemiş olsada, graffiti yurtdışındabir çok ülkede sokakları süslüyor. Geçtiğimiz yaz İstanbul’da ki graffitilerifotoğraflamaya yeltenmiştik. O zamandan aklımda kalan, bizde formunun daha küçükve genelde yazılar ile dolu olduğu idi. Şimdilerde Londra’da dolanırken işin gerçektensanat kısmını görebiliyoruz. Bu da aslında Londra keşiflerimizi daha keyiflihale getiriyor. Bomboş bir sokakta yürürken bir anda karşımıza bir graffitiçıkıyor ve o sokak bir bakıma bir anda sanatsallaşıyor.

Graffitinin tarihçesi de çok ilginç. Taa mağara duvarlarınaçizilen şekillere kadar dayandırılıyor. Ama insanoğlu okuma yazmayı söktüğünden beri graffiti daha farklı bir amaca hizmet etmeye başladı. Ana çıkış noktası 2. Dünya Savaşısırasında Berlin duvarının iki tarafına çizilen graffitilermiş. Daha sonra ‘60lardaAmerika’da daha çok sokak çeteleri tarafından kullanılmış. ‘70lerde ise şimdiki halini almaya başlamış.

Ben de size 2000’lerde ki halini göstermek istiyorum. Londragraffitilerini görmek isteyenler, buyrun ...

Fotoğraflar: Özlem Üçüncüoğlu, Notting Hill, Hoxton & Shoreditch - London

ne düşünüyorsun ?

2012-01-08T22:59:00.000+02:00

İstanbul'da caddedeki Starbucks'lardan birinde otururken karşımda gerçekleşen sahneyi anlatmak istiyorum size. İki kız, belli ki 20li yaşlarının başında, kahve alıp bir masaya oturdular. Oturmaları ile Iphone larını eline almaları bir oldu. 20-25 dakika izledim kızları, çıtları çıkmadı. İkisi de sadece telefonları ile meşgullerdi. Bir süre sonra bilmem kimin post unu gördün mü dedi biri diğerine... Evet ya şimdi ona yorum yapıyordum, dur bekle bak ne yazıcam dedi. Ne yazıcağını söylemedi bile... Karşısında oturan arkadaşına ne yazacağını söylemeyip, facebookunda yayınladığı posta yönlendirdi resmen. Sizce de çok sunileşmiyor mu hayatlar ? N'oluyoruz yahu? Konuşmayı unuttuk, facebook statülerini güncellemekten. Şimdi sizi duyar gibiyim. -E, sen yapmıyor musun ? diye sorarken. Beni tanıyanlar bilir ciddi bir facebook kullanıcısı değilim ben. O yüzden oturduğum yerden eleştirmek daha kolay benim için. Ve sorunuza cevap vereyim "evet, facebook kullanıyorum" ama daha bir kere bile karşımda oturan arkadaşımla konuşmak yerine oturup facebook statülerini okumadım.

Geçenlerde bloglar arasında geziniyordum. Yeni yılda neler yapacaklarından bahsediyorlardı. Bir tanesi birkaç aydır facebook ve twitter orucundayım diye yazmış ve eklemiş " inanmıcaksınız ama çok iyi geldi, siz de deneyin... ". Neyse bu facebook muhabbetini çok uzatmamak lazım, lakin kimseyi eleştirmek değil niyetim sadece bu sunileşme canımı sıkıyor. Ve benim başıma gelsin istemiyorum ama artık yapılacak birşey yok, teknolojiye yenik düştük bir kere.

Onun yerine yeni yılda ben ne yapacağım ondan bahsedeyim. Bir süredir aklım çok dağınıktı. Bir sürü kitaba başlayıp hiçbirini bitirememiştim. Yeni yıla girerken ilk hedefim bu kitapları bitirmekti ve bitirdim. Şimdi gönül rahatlığı ile yeni hikayelere yelken açabilirim. İkinci hedefim blog adresimi .com yapmaktı. Onu da yaptım. Artık bana www.pinsinmymap.com adresinden ulaşabilirsiniz. Farkındayım son zamanlarda gezi yazılarından çok ne okudum ne düşündüm yazıları yazıyordum. Ben de en iyisi bloguma yeni bölümler ekleyeyim dedim. Okuyup beğendiğim, dinleyim bayıldığım, hayatıma renk katan herşeyi blogumda kısa kısa sizlerle paylaşmaya karar verdim. Ve bu yeni haline getirdim. Beğendiniz mi ?

Şimdi sırada ne var ? Bilmiyorum.... Biraz sınırları zorlamak, biraz rahatımı bozmak istiyorum. Yeni şeyler öğrenmek, keşfetmek ve hayata biraz daha farklı bakabilmek istiyorum. Sanki doğru yoldayım... Ama sonuç ne olur yaşayıp göreceğiz.

Herkese iyi yıllar dilerim. Umarım bu sene hep beraber hayallerimizin peşinden gidebiliriz ...

Sevgiler

Geffrye Muzesi, Londra

2012-01-02T23:34:00.000+02:00

Geffrye Müzesi, 02.01.2012, Londra

Londra'da daha önce hiç görmediğim yerleri keşfetmek yeni keyfim oldu. Bugün Hoxton etrafında gezintiye çıktığımızda Geffrye Müzesini keşfettik ve İngiliz ev hayatının müzeleştirilmiş halini gördük.

Fotoğraf : Özlem Üçüncüoğlu

Geffrye, İngiliz ev ve bahçe hayatını anlatan, özellikle orta sınıf ailelerin belli yıllardaki yaşayış tarzlarını (özellikle oturma odalarını) gösteren keyifli bir yer. 1600lü yıllardan başlıyor anlatmaya günümüze kadar geliyor. Belli yıllarda kullanılan mobilya, tabak, çanak, perde, halı vs birçok eşyanın sergilendiği küçük odacıklardan oluşuyor. Geçmişten günümüze yaşanan değişiklikleri bir odadan diğerine geçerken çok net görebiliyor olmak oldukça ilginçti.

Müzeye giriş ücretsiz. Sadece Pazartesi günleri kapalı. Daha detaylı bilgi için müzenin internet sitesine buradan ulaşabilirsiniz.

Fotoğraf : Özlem Üçüncüoğlu

Eylül'den kalma Yunanistan hatıraları

2011-12-28T20:06:00.000+02:00

Çok zaman geçti aslında Yunanistan gezimin üstünden amaoturup doğru düzgün yazı yazamadım. Hep araya birşeyler girdi durdu. Neysebugün itibari ile işlerin yılbaşı sakinliğine girmesinden dolayı ve biraz dakendimi motive etmiş olmanın verdiği gaz ile bir Yunanistan yazısı yazmakistedim.

Malum ekonomik krizden sonra Yunanistan-Türkiye ilişkileriturizm anlamında epey yol aldı. Eskiden Yunanistan’a uğramayan milletimiz busene akın akın Yunan adaları turlarına katıldı. Ben de tabi bu gruba dahilolanlardanım. Ama benim Yunanistan gezim biraz daha detaylı ve belki biraz dahailginçti diyebilirim.

İlk durak Atina, bana kendimi hiç yabancı hissettirmeyen birşehir oldu. Yunanca bir kelime anlamasam da sanırım konuşurken ki tonlamalarıbiraz bizi anımsatıyor lakin sanki herkes Türkçe konuşuyormuş gibi geldi bana. YanımdaAtina’yı bir günde görmeye yemin etmiş bir arkadaş olduğu için olsa gerek ilkgün o kadar çok yürüdük ki otele döndüğümde ayaklarımı hissetmiyordum. Ve bu 10günlük tatilin daha ilk günüydü. Neyse ayaklarımın ağrısından ziyade ne gördüm neyedim ne içtim ondan bahsedeyim biraz. Syntagma (şehir merkezi), Plaka (Türk mahallesi), Monastiraki, Gazişehrin gezilmesi gereken yerleri arasında. Ama ben bu çok bilinen yerleriyazmayayım da en iyisi benim için iyisi kötüsü neydi ondan bahsedeyim. En çokbeğendiğim, gece Akropol’ün alt tarafındaki Dionysos tiyatrosundan güneye doğruinilen yol oldu. Akropol ise tam bir hayal kırıklığı özellikle bizim gibiülkesi tarihi eser konusunda zengin olanlar için. Plaka ise Türk ruhu vedükkanları ile ikinci favori mekanım oldu. Zappeio bahçesi ise öğle güneşindenkaçmak için birebir. Tatilin geri kalanı deniz üzerine kurgulandığı için Atina’daplaj filan görmedim. Santorini’ye doğru yola çıkmadan önce son olarak küçük bir arabayolculuğu ile Nafplio’ya gittik. Daha önce yazdığım için tatilin bu kısmınıhızlıca geçiyorum ve merak edenler için linki tekrar veriyorum.

Santorini çok garip bir yer bence. Bir ada hem bu kadargüzel hem de bu kadar sıradan nasıl olabilir diye düşünmeden edemedim.Feribotla adaya yanaştıktan ve otele doğru yola koyulduktan sonra içimden “bune ya! Santorini diye anlatıp bitiremedikleri yer burası mı” diye söylendiğimihatırlıyorum. Şehir merkezi küçük ve çok şirin bir yer. Ama yine de dilleredestan Santorini bu olamaz diye düşünürken Oia’yı görünce hikayenin dilleredestan kısmının neresi olduğunu anladım. Adada gezinirken bir yerde Santorini’desudan çok şarap insandan çok eşek var dendiğini duymuştum. Gerçekten adada doğalkaynaklardan sağlanan su yok. Eşekler ise ayrı bir hikaye. Şehir merkezine bilebir tane eşek heykeli dikmişler. Oia’da tepeyi tırmanırken cesareti olanlar osıcakta merdivenleri çıkarken benim gibi keyfinin kahyası olanlar eşeklerebinmek durumda kaldı. Eşekten özür dilemekten bir hal oldum. Çok da hoşumagitmedi ama n’apalım artık. Bindik bir kere dedik, tırmandık tepeyi eşekleberaber. Santorini’nin benim için en unutulmaz aktivitelerinden biri ATVkiralayarak plajları dolaşmak oldu. Benim gibi Ege sevdalısı biri için buranındenizi ve plajları beni ziyadesiyle mutlu etti. Ouzerie ise Yunanistan’da gittiğim en keyifli restaurantoldu. Santorini’ye gidenler lütfen buraya uğramadan gelmesin.

Santorini’den sonra kendimizi Rodos’a attık. Bir yerlerdenülkeye varmamız gerekiyordu zaten. Marmaris’e gitmeden son bir ada keyfiyapalım dedik. Rodos, Santorini’den çok farklı bir yer. Bana daha çokHırvatistan’ı anımsattı. Ya da Türkiye’den örnek vermek gerekirse Assos’u. Türkevlerinden geçilmiyor dersem şaşırmazsınız herhalde. Biz de Türk evinden oteledönüştürülmiş bir yerde kaldık. Rodos’un en güzel günü ise Kolymbia plajındageçti. Seneye yaza yolu Rodos’a düşeceklere tavsiye ederim.

Günü kurtarmak

2011-12-24T14:27:00.000+02:00

Anıların, kişilerin, olayların iyisini ve kötüsünü aynı aynda aklımızda tutmak, dünü ya da yarını ona göre tartıp biçmek ne kadar mümkün bilemiyorum. Bazen ikisine birden yer olmuyor aklımızda. O zaman seçmek gerekiyor bir tanesini... İyiyi mi tutucaksın içinde yoksa kötüyü mü ?

Neye hayır diyeceksin mesela ? İnsan hayatındaki “hayır”ları boşa harcamamalı. Kötüyü hayatından çıkarmanın tek yolu kesin bir “hayır”dan geçiyor bence. Öyle iki ara bir dere cevap değil, öyleyse böyle olur, şunu yaparsan belki bu olmaz gibi aralıklar bırakılan cümlelerin hiç bir faydasını görmedim ben. Ne zaman “ hayır” diyebildim, o zaman yoluna girdi işler. O zaman seçmek zorunda kaldım işte, iyi anıları mı tutucaksın yoksa kötüleri mi dedim... Günü kurtarmak daha sahte bir tavır gerektiriyor bazen. Bir yıl sonranın planını yapmak istiyorsan o zaman yalan günler saatler yerine, neyi istemiyorsan çıkartmak lazım hayatından. Benim için bunun ne olduğu çok belli. İyiyi tutmak için aklımda, yalanı çıkartmak lazım hayattan. Ne kadar acıtırsa acıtsın gerçek ya da o kesin “hayır” cevabını duymak, hiç birşey doğru cevabın rahatlığını vermiyor insana. En azından biliyorsun cevabı. Önün açık, yürüyeceğin yol

Bazen bir yıl sonranın planını yaparsın. Bazen tek derdin o birkaç saati atlatmaktır ya da sadece o günü kurtarmak....

O kurtarışta yalan gülümsemeler, sahte tavırlar olur mu ? Olur.

Zaten başka yolu da yoktur. Eğer olay sadece ilk 24 saati kurtarmaksa yalanın da ömrü o kadardır. Ama her günün böyle ise işte o zaman hayat yalan, saatler yalan,ben yalan . . .

Karamsarlık bu ya ! Bırakmıyor yakamı bu aralar. Zaten yalan dünyası değil mi bu dünya, ne farkeder diyesim geldi....

Üstüne de bir kadeh rakı içesim....

Son iki gündür aklımda dolanan şarkı da cabası - bir yerinde gittiğin yollardan dönülmez geri diyor - bana hatırlattığı başka tabi...

Yalanın yolu dönülmez yol ! tek yön yani ! artık git gidebildiğin kadar...

Sosyal Alerjilerim

2011-12-21T20:36:00.000+02:00

Fiziksel olarak bir reaksiyon göstermesem bile kafamıntasını attıran sosyal alerjilerim var benim. Mesela cak cak sakız çiğneyenkimseye tahammül edemiyorum. Bir anda teller atıyor kafamda ve oturup sakızçiğneyenin kafasını nasıl kırarım düşünceleri sarıyor beni.

Yemeğinin içine gömülüp iki dakikada yemek bitirenlere dealerjim var. Bir dur yahu ! Bir keyif al yediğinden. Ne yediğini anladın mı senşimdi iki dakikada yemek bitince. Hayır yaparsın uğraşırsın bütün gün sonra ikidakikada biter herşey. İki dakika, 120 saniye... Bu ne hız be kardeşim.

Ailecek deliyiz aslında biz. Diş gıcırdatan, ağzıylaherhangi olmaması gereken bir ses çıkaran, bozuk parayla oynayan, anahtarlarınısürekli sallayan herkese alerjimiz var bizim. Çekirdek, cips ve patlamış mısırise ayrı bir kategori.

Başka insanların alerjilerini de gördüm ama içimden “ay delimi ne bu” diyemedim ömrü hayatımda, kendi deliliğim yüzünden. Biriyletanışmıştım mesela sigara izmariti olan kül tablasını eline alamıyordu amasigara içiyordu.

Bir arkadaşım bu taksilerde kafası sallanan hayvan figürlerivarya onlara takıktı. Her seferinde "abi bu ne şimdi, niye koydun buraya buhayvancıkları, sinirini bozmuyor mu" diye sorup dururdu. Ya bırak adamı derdim,koymuş işte özenmiş bözenmiş para vermiş almış. Yok inatla her gördüğü yerdesallanan kafalı hayvancıkların sahiplerini taciz ederdi.

Hey yarabbim... demiyorum tabi – vardır bir bildiklerimutlaka

Senin aklına nerden geldi şimdi diye soracaksınız, bilimsel anlamda sosyal alerji diye birşey olduğunu öğrendim de kendime uyarlayasım geldi.

Sizin ne gibi delilikleriniz var ?

Shoreditch

2011-12-20T21:59:00.000+02:00

- Bir vintage cenneti görmek istiyorsanız

- Londra’da kurulan pazarlara bir zaafınız varsave Spitalfields’a daha adım atmadıysanız

- Lomography dükkanı arıyorsanız

- Hiç bir şey olmasa bile insanları izlerim,sokakları keşfederim diyorsanız

Geçmişte rahibelerin merkezi olan Shoreditch’i bir göründerim.

Gitmişken farklı bir ortamda fish and chips yemek isterseniz, Poppies of Spitalfields tavsiye edilir.

Dünden sonra yarından önce ince çizgiler

2011-12-11T22:12:00.001+02:00

Duyum eşiği diye birşey var. Lisede psikoloji derslerinde tepki,duyum ve duyum eşiği sıralamasıyla anlatırlardı. Hatırladınız mı ? Sevgilimiz bizi sinirlendirdiğinde kafasına fırlatılanbardak eylemi bir tepki mesela. Duyum ise duyduğumuzu, gördüğümüzü vs algılamadurumumuz. Duyum eşiği ise ne zaman duymaya, görmeye başladığımız ve nereyekadar görüp duyabildiğimiz.

Ne zaman duymaya başlıyoruz mesela ya danereye kadar görebiliyoruz? Nereden sonra başlıyor körlük, sağırlık ?

İşin ilim bilim irfan kısmını bir yana bırakarak olayı tamamen farklı bir boyutta yorumlayasım geldi bir anda. Bence canımız ne kadarını istiyorsa o kadarını görebiliyoruz ya da duyuyoruz. Gerisi gerçekten orada olsa da bizeyalan... Bilmediğiniz şey aslında yoktur derler ya onun gibi birşey işte. İncebir çizgi bu biliyorum. Zamanını, mekanını bilemediğimiz ince bir çizgi.

Kaldırsak bu ince çizgileri olmaz mı ?Yoksa hiç aşmamalı mı ?

İnce çizgilerle dolu hayat. Söylediğin her sözütartman gereken ve bir şekilde güzel bir paket haline getirip sunman gerekenzamanlarla dolu sözüm ona arkadaşlıklar var mesela. O kadar az insan var ki bizi olduğumuz gibikabullenen, öyle seven ve yanında kendimizi rahat hissettiğimiz. İnce çizgileryok onlarla beraberken. Saf benliğimiz var. Biliyorsunuz ki yanlış da yapsanızonlar orada sizinleler. Elleri üstünüzde, tökezlediğiniz an yanınızda...

Bugün epey duydum bu varlığı muallakta olan çizgiyi de oradan takılıp kaldı aklıma. "Çok ince bir çizgi var orada" der insanımız çoğu zaman. İşte o çizgiyi aştın mı çok ayıp olur, bu iş biter, kavga edersin ya da en tehditkar olanı "kaybedersin" vs... vs...

Olmaz yani ! hiç uğraşmayın o çizgi oradan kalkmıyor. Aşmayın da zaten size zahmet ... yoksa bir sürü dert, tasa, tantana... Sonra ayıkla pirincin taşını...

Yazının başlığı olduğu için ve biraz da umut dolu bitsin diye bu yazı, yıllar önce unuttuğum bu şarkının sözlerini de buraya yazmadan edemedim

Ne güzel bir gece

Sanki daha aydınlık

Sanki bir kapı

Yarınlara aralık

Hem yarından önceki büyük umutlarla

Hem dünden sonraki pişmanıkla karışık

İki nefes arası suni hayatlar

2011-12-06T01:05:00.001+02:00

Geçen bir arkadaşım facebook'ta paylaşmıştı.
If you don't like where you are, then change it. You are not a tree

Derken okuduğum kitap başka bir yorumla çıkardı benzer mesajı önüme
When conditions change, you must change your strategy and mind. That's not indecisiveness, that's pragmatism.
(Richard Stengel)

Kendi ellerimle yazmıştım değişim sabittir diye. Ama bu aralar beni biraz yordu bu koşturmaca. Gecenin ikisinde suni hayatıma bilgisayarımın başında devam ederken (suni hayatım iş hayatım bu arada, yıllardır home office modunda çalıştığım ve beraber iş yaptığım insanların genelde sadece skype'ta seslerini duyduğum için hayatımın bu alanı benim için oldukça suni) can sıkıntısı ve muz kabuğu eşliğinde bir yandan kuru üzüm raporu yazıp bir yandan hayatın gidişatını sorgular hallerdeyim. Kuru üzüm oldu bu gece hayatım anlayacağınız.

Kasım ayı nedense bana geçen senenin aynı zamanlarını hatırlattı. Bir karamsarlık çöktü üzerime bir türlü atamadım üstümden. Aslında sevdiğim insanlar yanımdaydı ve zorluk derecesi alt seviye sularında dolandı ama yine de birşeyi unutmamak gerek...Ne yaşıyorsak tek başımıza yaşıyoruz. Kimse sizin gördüğünüz noktadan sizin gördüğünüz şeyi göremiyor. O yüzden söyleniyorum kendi kendime; safi yalnızlığımızı bir kabul edelim önce... belki hayat daha kolay gelir ondan sonra hepimize . . .

İyi sabahlar

Bu blog iyice amacından saptı. Habire okuduğum kitaplar ve kendi kendime muhabbet modunda ilerliyorum - farkındayım....

tatlı su anarşisti mi ?

2011-10-28T15:31:00.000+03:00

Bir deyiş var, “herkes kendi bildiği kelimeler kadar kendinianlatabilir ya da karşısındakini anlayabilir” diye. Yüz yıllar boyuncasüregelen “gerçek nedir” tartışmasına yeni bir soluk getirmek gibi bir niyetimyok ama bazen “kendimi anlatabiliyor muyum” un derdine düşüyorum. Ondan artakalan zamanımda da “acaba doğru anladım mı?” sorusu ile meşgul oluyorum.

Malumunuzokuduğum kitaplardan alıntı yapıp bloguma yazmak adetim oldu adeta. Elimde KateFox’un Watching the English adlı kitabı var. Fox kendini sosyal bilimadamıolarak tanımlıyor kitapta ve kendi toplumunu gözlemlerken edindiği sonuçlarıpaylaşıyor. Birkaç yerde denk geldim ikili yaptığı konuşmalarda karşısındakinitam olarak anlayıp anlamadığı ile ilgili ikileme düşüp şöyle cümleler kuruyor “acabapaylaşım dediği ile ne kastediyor?” ya da “bundan anladığı ne? ”. O yüzdenbende merak ediyorum acaba ben derdimi anlatmaya çalışırken gerçektenkarşımdaki beni anlayabiliyor mu? Benim sosyal yapı anlayışımla onun ki bir mi? Ya da sıcak çay anlayışımla ... Hatta daha beteri bir olması mümkün mü ?

Bazen kendimi belli kalıp düşünceler arasında sıkışıp kalmışbuluyorum. Aslında yeni bir cevap bulmak gibi bir amacım olmasa da güzel beynimbana küçük oyunlarından oynuyor ve bir anda şimşek gibi çakıyor aslında olayınbaşka bir gerçekliği de olduğu. Bu benim için inanılmaz bir deneyim. Kendimeçıkış yolları bulmak, farklı bakış açıları görmek aslında hayatımın benimelimde olduğunu ve bir olaya bakışımı canım nasıl isterse öyledeğişterebileceğimi anımsatıyor bana. Bu da hayatı tabiri caizse bir oyunalanına çeviriyor. Konuşuyorum dakonuşuyorum, derdimi, düşüncelerimi anlatmaya çalışıyorum.

Acaba becerebiliyormuyum ? Yoksa kendi çapımda tatlı su anarşisti mi oluyorum ?

On a special note : thanks! the next new . . .

. . .

2011-10-25T14:24:00.000+03:00

Sene 2009, Mardin’in Bilge Köyü’nde bir düğün evine saldırıyapıldı. 44 kişi öldü... Geriye annesiz babasız çocuklar kaldı. Sene 2010,Cumhuriyet gazetesinde bir yazı yayınlandı... Mardin’li bu yalnız çocuklarınperişan hali ile ilgili. Çok iyi hatırlıyorum sabah kahvaltısı yaparken, sıcak çayımıyudumlarken okumuştum bu haberi. Yediklerim boğazıma birer birer dizildi. Sonratabiri caizse herkesi ayaklandırdım çevremde. Sağolsunlar beni kırmadılar ve2-3 günde dünya kadar erzak toplandı. Sonra kendimi Harem’de buldum. Bu kolilernasıl gider, kime veririm derken Mardin’li bir seyahat firması bir kuruş bilealmadan bütün kolileri Bilge Köyü çocuklarına ulaştırdı.

O sırada şöyle yorumlar duymuştum – ama o çocuklar türkdeğil... kime yardım ettiğini farkında mısın? "Nasıl yani???" diye sormuştum ama bu sorular beni epey üzmüştü. Şimdi aynı tarz yorumları Van'daki depremzedeler için duyuyoruz.

Ben hiç “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” diyenlerdenolamadım. O yüzden çevremde epey muhaliflik yaparım. Hürriyet’te yayınlanan bufotoğrafa bakıp (ki bu fotoğraf yayınlananlar arasında içinizi en az parçalayanlardan birisi), “bana ne” demek bence en büyük zalimlik. Kim ne düşünüp, nasılkuruyor bu cümleleri bilemiyorum... Bu kadar duyarsızlığı benim aklım almıyor...

92 Erzincan depreminde bir arkadaşım teyzesini kaybetmişti.99 depreminde ise bir arkadaşım bütün çocukluk arkadaşlarını depreme kurbanverdi. Biz depreme çok yabancı bir millet değiliz ama nedense çok çabukunutuyoruz. 1992’nin acısını, 1999’un acısını, sırada 2011’i unutmak varbiliyorum... Allah sabır ve kolaylık versin unutamayanlara . . . Benimkalbim sizlerle !

Ham Polo Club, Richmond LONDON

2011-10-17T19:47:00.000+03:00

16.10.2011

Richmond, London

Nasıl denk geldi bilmiyorum ama Londra'ya geldiğimden beri havalar pek bir güzel. Gerçi arada bir gri bulutlar yüzünü gösteriyor ama benim onlara pek aldırış ettiğim yok bu aralar.

Sonbaharı hüzünlü olduğu için biraz buruk yaşarım genelde ama çok güzel bir ışık veriyor bu mevsim fotoğraflara. Pazar günü en son 15 yıl önce gittiğim Richmond'a gittik. Hava güzel olunca bol bol nehir kıyısı yürüyüşleri yaptık. Tam "hadi eve dönelim" derken yolda atlara rastladık ve bu güzel fotoğraflar yansıdı kamerama.

Bilmiyorum hiç atın gözüne dikkatlice baktınız mı ? Dün fotoğraf çekerken çektiğim fotoğrafın aksini atın gözünde gördüm. Ben, gökyüzü, ağaçlar tüm polo sahası hepsi oradaydı... Tam da o sırada bize etrafı gezdiren 60 yaşında genç bir kadın, "atla göz teması kurarsan at senin ruhunu görür" dedi . . .

Merak ediyorum, acaba gördü mü ?

Thank you for being a part of my life, whether you were a reason, a season or a lifetime

2011-10-12T20:44:00.000+03:00

Bu aralar yazı konusunda epey tembelim. Aslında yazacak çok şey birikti ama benim hayatım bu aralar yazıp çizmeye çok müsait değil. Bir sürü yenilik, alışılması gereken yeni düzen, inanılmaz yoğun bir iş trafiği derken zamanın nasıl geçip gittiğini anlamaz oldum.

Kaç zamandır aklımda bir şey vardı. Hani hayatınıza yeni insanlar girer, sonra bir bakmışsınız yok olmuşlar. Oturup düşünürsünüz ben mi birşey yaptım yoksa o mu diye. Birazdan sizlerle paylaşacağım yazı (kendisi benim tarafımdan yazılmadı) yıllar önce (sanırım 2005 yılıydı) hayatımda olan ve sonradan kaybolan birkaç insanın peşinden kara kara düşünürken mail olarak önüme gelmişti. Nedendir bilmem günlerdir aklımda sizinle paylaşmak. Bana çok doğru bir zamanda gelmişti. Belki bunu okuyan birinin de hayatında benimkinde yaptığı gibi bir kıpırtı oluşturur.

People come into your life for a reason, a season or a lifetime. When you knowwhich one it is, you will know what to do for that person.

When someone is in your life for a REASON, it is usually to meet a need you have expressed. Theyhave come to assist you through a difficulty, to provide you with guidance andsupport, to aid you physically, emotionally or spiritually. Theymay seem like a godsend and they are.

They are there for the reason you need them to be.

Then, without any wrong doing on your part or atan inconvenient time, this person will say or do something to bring therelationship to an end. Sometimes they die. Sometimes they walk away. Sometimes they act up and forceyou to take a stand.

What we must realize is that our need has beenmet, our desire fulfilled, their work isdone. The prayer you sent up has been answeredand now it is time to move on.

Some people come into your life for a SEASON,because your turn has come to share, growor learn. They bring you an experience of peace ormake youlaugh. They may teach you something you have never done. They usually give you an unbelievable amount of joy. Believeit, it is real. But only for a season.

LIFETIME relationships teach you lifetime lessons,things you must build upon in order to have a solid emotional foundation. Yourjob is to accept the lesson, love theperson and put what you have learned to use in all other relationships and areas of your life. It issaid that love is blind but friendship is clairvoyant

Thank you for being a part of my life, whether youwere a reason, a season or a lifetime.

Elif Şafak - TED

2011-09-19T12:27:00.000+03:00

Bunu izleyeli epey oldu aslında. Daha önce paylaşmak isterdim ama bu aralar hayat çok hızlı akıp gidiyor. Neyse geç olsun güç olmasın diyelim.

‎"Come, let us be friends for once; let us make life easy on us; let us be lovers and loved ones; the earth shall be left to no one." Sufi

İyi seyirler . . .

Nafplio

2011-09-12T20:21:00.000+03:00

Yunanistan’da yollara düştük. Atina’da saatlerce yürüdük,Santorini’de ATV kiralayıp sahilleri gezdik sonra tekne gezisiyle aktif volkanaküçük bir ziyarette bulunduk, Rodos’ta çok güzel yerler keşfettik ama sanırım gezinin en güzel kısmı arabakiralayıp Nafplio’ya doğru yola koyulmamızdı.

Yunanistan’da alternatif bir durak arayanlara Atina’nıngüneyindeki bu küçük şirin şehri şiddetle tavsiye ediyorum. Nafplio Yunanistan’ınilk başkentiymiş (tabi ki modern Yunanistan’dan bahsediyorum). Osmanlızamanındaki adı ise Mora Yenişehriymiş. Atina’ya 2 saatlik araba mesafesinde Nafplio.Ege’ye kıyısı olan bu şehri gezmek, dükkanlara girip çıkmak ve (biz yapamadıkama) deniz sefası sürmek bir –iki günlük bir zaman gerektirebilir. Akşamgüneşin batmasına yakın sahilde yürüyüşeçıkın derim sonra da Constitution Square’de bir kafeye oturup, lokma ikramı ilegelen sözüm ona Yunan ama aslında mis gibi Türk kahvesi için. Bir de gitmişkenmeşhur Antica Gelateria di Roma’da dondurma yiyin.

Bu kısa yazımdan sonra sizi biraz konsept dışıfotoğraflarımla başbaşa bırakıyorum. Buyrun Nafplio’ya . . .

Sabah sabah

2011-09-12T09:35:00.000+03:00

Saat 08.30.

Ben daimi ofisim Starbucks'ta ama bu sefer üst katında bir masa başında değil dışarıda oturup sabahın ilk maillerini cevaplayıp günü planlamaya çalışıyorum. Bu arada etrafımda köpekler, kediler, kargalar ve kuşlar bir de işlerine yetişmek için koşturan insanlar var. Bir kadın geçti önümden önce köpekten korktuğu için yönünü değiştirdi karşısına kedi fırlayınca bir irkildi sonra da yürümeye devam etmek için güvercinlerin dağılmasını bekledi. Bunların hepsi bir iki dakikalık olaylar aslında ama korkunun hayatımızı nasıl kısıtladığının en güzel örneği. Yürüdüğün ve istediğin yolu değiştirmek zorunda kalmak . . . ( lütfen bunu hem tam anlamıyla hem de mecazi anlamıyla alın)

Sabah sabah biraz ağır oldu muhabbet sanırım. Neyse bugün işleri toparlayabilirsem akşam çok güzel fotoğraflarla karşınızda olacağım. Toparlayamazsam da artık canım sağolsun.

Değişim Sabittir

2011-08-25T14:24:00.000+03:00

Ama değişmemek uğruna inanılmaz bir çaba içine girebiliyoruz. Yeni herşey korkutucuyken eski herşeyin tutulması gerekiyormuş gibi tavırlar sergilemekten alıkoyamıyoruz kendimizi. Ben değişimin sabitliğine inananlardanım. İş değişmeye gelince hiç korkak olmadım. Süreç zor olsa da yeni ve daha iyi uğruna bir çok şey yaptım.

Bir yazım var haftalardır draft olarak bekliyor. Belki yayınlarım diye beklemedeydi ama yayınlamamaya karar verdim çünkü biraz sitem dolu... biraz da soru işaretleri! Bu hafta tarihte yerini alsın diye özellikle yazmak istedim çünkü 958 mail ve 1105 tane fotoğraf sildim. Dünyalarca kağıt attım, yazılmış unutulmuş ve artık hiç bir anlam ifade etmeyen bir sürü kağıt. Biliyorum hayatınızın değişmesi bazen size çok kötü gelebilir. Ama ciddi değişimden geçen biri olarak size birşey söylemeden geçemeyeceğim. Yeni hayat – eğer kararını siz verdiyseniz- yeni nefes gibi. Sabah gözünüzü açıp güne umut dolu başlamak gibisi yok. Bunu mümkün kılanlara da sonsuz teşekkür borçluyum.

Eski, okunmuş bir kitap gibi tozlu raflarda yerini aldı. Eskide kalan ama hala bende olmasını istediğim birşey kaldı geriye. Alice in Wonderland’den bir alıntı da bunu inanılmaz güzel anlatıyor.

“ You used to be much more..."muchier." You've lost your muchness.” Şimdi bunu geri alma zamanı.

Gezmeyince kalemim bir tek kendimle uğraşmaya yarıyor. Ama az kaldı yollara düşmeme o zamana kadar herkese iyi bayramlar, iyi tatiller.

Yolcudur Abbas...

Sevgiler

Life, it's ever so strange
It's so full of change...

Son Kodachrome Filmi - 4 Eylül 2011'e kadar İstanbul Modern'de. Kaçırmayın !

2011-08-08T11:33:00.000+03:00

Biraz hüzünlü bence kodachrome hikayesi. 74 yıl sektöre hizmet et sonra dijital teknolojiye yenik düş... Ürün özelliğinden dolayı herhangi bir değişim geçiremeden alnının akıyla 74 yılını tamamlayıp sahalara veda etti. Yıllar önce daha yeni yeni dijitale geçerken, kodachrome’un ciddi bir savunucusuydum. İçimden hiç bir fotoğrafçı kodachrome’dan çıkan fotoğrafları dijitale değişmez diyordum. Nitekim İstanbul Modern’de Steve McCurry’nin son kodachrome filminin nasıl gerçekleştiğini izlerken kendisi de son filmden çıkan kareleri görünce aynen şu cümleyi kuruyor “dijitali bırakıp kodachrome’a geri dönmeye karar verdim”. Tabi bu işin latifesi ama fotoğrafın bize ulaşana kadar geçirdiği süreçlerden olan banyo,baskı kısmının ( özellikle siyah beyaz fotoğraflarda karanlık oda macerasının) eskisi gibi olmaması biraz melankolik bir hava yaratıyor bence.

Son Kodachrome Filmi sergisi basında oldukça yazıldı çizildi. Eminim hepinizin gözüne takılmıştır haberleri seyrederken ama ben yine de kısa bir özet geçmek istiyorum. Steve McCurry Kodak ile anlaşarak üretilen son kodachrome filmi alır ve onun üzerine bir proje geliştirir. Sergide göreceğiniz 31 kare üretilmiş son kodachrome filminden çıkmış karelerdir. Bundan sonra görecekleriniz (şimdilik) sadece dijital karelerden oluşacak.

Sergide bu projenin nasıl oluştuğu ve hangi aşamalardan geçtiğini gösteren bir film gösteriliyor. Bir de McCurry’nin diğer işlerinin gösterildiği bir slide show var. Sergi sadece 1 aylığına İstanbul'da. Aman kaçırmayın !

* Sergide fotoğraf çekmek yasak olduğu için yazıda kullanılan fotoğraflar internetten alınmıştır.

Neler oluyor hayatta ?

2011-08-01T15:46:00.000+03:00

Resmen yollara düşmek için kaşınıyorum ama iş güç yüzünden kaldığımız İstanbul'un biraz tadını çıkarmak ve hayatımıza renk katmak adına yaptıklarımızı, daha doğrusu yaptıklarımız arasında öne çıkanları sizlere de fısıldayayım dedim.

Joss Stone – Temmuz ayı konser ayı dedik ve Temmuz’u da konserleri de Santral İstanbul’da Joss Stone ile bitirdik. Bu koç burcu kadını sahneyi alev alev yakmakla kalmadı, çevresine de inanılmaz bir enerji yaydı. “ You had me” ile açılan konser, bir sürü bilmediğim ama beni büyüleyen şarkıyla devam etti. Bir noktada sandalyeye oturup sadece bir gitar eşliğinde şarkı söyledi. O nasıl bir sestir ? Bu kadın ne kadar güzeldir ? Konserin bir kısmı neredeyse istek üzerine şarkılar şeklinde gelişti. Seyirciyle iletişiminin inanılmaz olduğunu da belirtmeden geçemeyeceğim. Biz şansımıza yine konseri en ön sıradan seyrettik ve Joss Stone’un konser sonu seyircilerine gönderdiği beyaz güllerden birinin sahibi olduk.

Fotoğraf : The Next New

Rahmi Koç Müzesi – Pazar gününün bir kısmı bu müzede geçti. Karar verdik bundan sonra yurtdışından gelip müze gezmek isteyen misafirlerimizi ilk Rahmi Koç müzesine götüreceğiz. 1959 model kırmızı Fiat arabaya aşık olup geri geldim desem... Bir de girişte '67 model bir Mercedes vardı, o da gözümüzden kaçmadı. Aslında çok araba meraklısı bir insan değilim ama bu aralar bende oluşan araba yarasının anısından olsa gerek gözüm döndü o güzelim araba koleksiyonunu görünce. Pır pır uçağa ve denizaltıya bindik. Sonra da atladık buharlı gemiye 40 dakika Haliç sefası yaptık. Bizden başkası olmadığı için sefamız resmen kişiye özel oldu. Daha yapılacak çok şey vardı ama vakit darlığı nedeniyle evimize dönmek zorunda kaldık, tekrar gelelim – mutlaka gelelim – ali’yi veli’yi de getirelim cümleleri arasında...

İKSV – Şişhane’deki İKSV binasını biliyor musunuz ? Peki en üst katındaki barı ? Peki manzarasının ve içkilerinin ne kadar güzel olduğunu ? Şiddetle tavsiye ediyorum, haftasonu gece eğlencelerine başlamadan gidip bu sakin ve güzel barda bir kadeh birşey için.

Pera Müzesi – Şimdiki zamanlar sergisi, Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinin eserlerinden oluşuyor. Yeni nesil yaratıcı nüfusumuzun sanatına bir göz atın derim. İçlerinde Türklerin elinden çıktığı için gurur duyacağınız eserler var. Sergi broşürüne buradan ulaşabilirsiniz.

Sırada merakla beklediğim Steve McCurry’nin “Son Kodachrome Filmi” başlıklı fotoğraf sergisi var. 3 Ağustos – 4 Eylül tarihleri arasında İstanbul Modern’de sergilenecek. Steve McCurry hem National Geographic hem de Magnum fotoğrafçısı. En ünlü eseri ise (fotoğrafa ilgisi olmayan birinin bile bildiği) Afgan Kızı fotoğrafı.

Bu arada size haber verdim mi bilmiyorum ama ben artık Yazar Kafe yazarıyım. Bir de Zinde Türkiye’nin gezi yazıları bölümüne naçizane katkılarım oluyor.

Şimdilik bu kadar. Bir an evvel yollara düşersem çok özlediğim gezi yazılarımla geri geleceğim. Ama o zamana kadar benden yeni yazılar okumak isterseniz, buyrun buraya tıklayın !

Tribute

2011-07-25T23:37:00.000+03:00

Bazı şarkılar vardır hani hayatınızın en can alıcı zamanlarını hatırlatır size her dinlediğinizde. İşte öyle zamanlarda bir bağ hissedersiniz şarkıyla, söyleyenle, sözlerle . . . Bir çok Winehouse şarkısı böyle bir özellik taşır benim için.

Back to black mesela. Aslında beni değil ama çok sevdiğim birinin ayrılık acısını anlattığı için ve ben de onunla oturup günlerce ağladığım için. Hani der ya şarkıda we only said goodbye with words, i died a hundred times ...

Bir de kendim için dinlediğim bir şarkı var, göz yaşlarımı çoğu zaman kendime sakladığım için – and in this grey, in this blue shade; my tears dry on their own.

Sesi, şarkıları ve güçlü kuvvetli sözleriyle bana hissettirdikleri için iki satır yazmak istedim kendisiyle dalga geçerek “they tried to make me go to rehab, i said no no no...” diye şarkı söyleyen şahsına münhasır Amy hakkında.

Bon voyage Winehouse !

Temmuz Ayı - Konser Ayı

2011-07-21T10:06:00.000+03:00

Temmuz ayı İstanbul bekçiliği görevine atandığımız için kendimizi konserden konsere attık. Gezmek ile ilgili tüm umudumuz Ağustos’a kaldı...

O yüzdendir ki gezi yazı ve fotoğraflarına biraz ara verildi tarafımdan. Gezi yazılarının yerini hayat, kitap ve konser yazıları aldı.

En baştan başlamam gerekirse....

Nneka, One Love’da, uzaktan duyduğumuz bir ses oldu. Çıktığında sahnenin yakınında bile değildik ama konseri yakaladığımız yerden bitene kadar hayran hayran seyrettik Nneka’yı. Eğer hiç dinlemediyseniz youtube’da bir arayın derim. Africa is the future tshirtüyle çıkan Nneka, Vagabond in Power şarkısıyla hafızalarımıza kazındı.

In the begining.... when we were winning... when our smiles were genuine... Gel gelelim 1999 yazımın başrol oyuncusu gruba. Özlem yazı Londra’da geçirir ve hiç bıkmadan usanmadan Manic Street Preachers dinler. Solistinin rock stardan çok bizim Ahmet amcaya benzediği grubun performansı bence çok güzeldi. Ama çok objektif olabilir miyim bu konuda bilmiyorum. Lakin bizim amca gitarını eline alıp Everlasting’i söylemeye başladığında ben çoktan kendimden geçmiştim.

İkinci güne katılımım, düğün dernek dolayısıyla gerçekleşemese de Editors,Cake ve Suede’in çok iyi olduğunu duydum. Cake ve Suede’i daha önce dinlemiştim o yüzden karalar bağlamadım ama yine de gönül isterdi One Love’ın ikinci gününe de katılmayı. Güzel bir Suede yazısı var blog alemine yeni katılan bir blogger tarafından yazılmış (www.thenextnew.blogspot.com). Bir göz atın isterseniz.

Fotoğraf : The Next New (www.thenextnew.blogspot.com)

Jamie Cullum’u daha önce yazmıştım. Şarkılarını hiç bilmediğim birinin konserine bu kadar hayran kalmış olmam epey şaşırtıcı diye düşünüyorum. Gran Torino’yu izleyenler eminim Jamie’nin sesini hatırlayacaklardır –

so tenderly your story is nothing more than what you see or what you've done or will become standing strong do you belong in your skin; just wondering

Rock’n Coke’a imzasını Limp Bizkit atmış... öyle diyorlar. Biz ikinci gününde dahil olduk festivale o yüzden ilk gün yorumu yapamayacağım.

Moby hatırına gittik. Moby çıkana kadar Skunk Anasie ile çoştuk. Skin kendini izleyicilerin arasına attığında ortam iyice kızışmıştı. Ama benim kalbimi yerinden çıkaran weak’ın şu sözleridir- “ if i opened my heart, there’d be no space for air...’cause i wanted you” Moby’yi beklemek bile kendi başına bir heyecandı benim için...beklediğim kadar da varmış. İnanılmaz bir sahne performansı... inanılmaz bir müzik – extreme ways are back again.

Bir de eski günler hatırına Suitcase’i dinledik. Morrissey diye çok bağırdık ama çalmadılar :( Ama sayemde yeni bir hayran kazandılar !

Fotoğraf : The Next New (www.thenextnew.blogspot.com)

Geçtiğimiz Pazartesi ise Amadou & Mariam dinlemek için Esma Sultan Yalısı’ndaydık. Manzaraya doyum olmaz tabi ama gruba da bir o kadar doyum olmadı. Konserin sonuna doğru epey eğlenceli bol danslı dakikalar yaşadık.

Fotoğraf : The Next New (www.thenextnew.blogspot.com)

Şimdi sırada Joss Stone var. Şimdiye kadar yaşadığım konser tecrübelerine dayanarak 28 Temmuz’u da ayrı bir hayranlık duygusu ile bitireceğimi düşünüyorum.

Umarım bu konserlerden bir iki tanesini siz de yakalamışsınızdır.

büyük umutlar şerefine

2011-07-19T01:24:00.000+03:00

Büyük Umutlar, Charles Dickens'ın meşhur kitabı, Alfonso Cuaron'un 1998 yapımı filmi, Donna Karan'ın Gwyneth Paltrow'un kıyafetlerini tasarladığı, life in mono'nun kulaklarımızda çınladığı kıskançlık ve yeniden doğuş üzerine söylenmiş, aşkın acı tarafını, terkedilmişliği anlatan cümlelerin toplamı...

Elimde Elliot Engel'in "How Oscar Became Wilde" kitabı var. Herkese şiddetle tavsiye ederim. Ben okumaya doyamadım. Kitabın bir bölümü Dickens üzerine. Charles Dickens'ın hayatını okurken aklıma kazınan bu bölümü sizlerle de paylaşmak istedim. Tercüme esnasında kelimeler kaybolmasın diye bölümü olduğu gibi ve İngilizce yazıyorum.

Önce Miss Havisham'ı biraz anlatıyor.

"Miss Havisham was a wealthy young woman who was engaged to a young man. But on the morning of her wedding day, as she was dressing for the ceremony, at exactly twenty minutes to nine she received a devastating message from her fiancee, jilting her. Do you remember what she did? The moment she received the news of her abandonment she stopped all the clocks in her house, at twenty minutes to nine, never to run again. She closed all the drapes to ensure daylight would never enter as long as she lived...."

Ve şöyle devam ediyor...

" Now, none of us is likely to meet a Miss Havisham in our life. Her behavior is not normal, it is not anything that you would see in any human being, but that does not make it unrealistic. It is only unrealistic in that no one would ever behave thus, but it is exactly realistic to what happens to all of us emotionally, internally, mentally, in our feelings when we are devastated in some way."

Arka fonda şu cümleler kulağıma çalınırken kadehimi büyük umutlarımıza kaldırıyorum ...

The stranger sang a theme from someone else's dream
The leaves began to fall and no one spoke at all
But I can't seem to recall, when you came along...

Ingenue...

bir dakikalık saygı duruşu !

2011-07-15T20:38:00.000+03:00

Blogumda yazmadığıma bakmayın aslında beni tanıyanlar bilir çokca siyaset yaparım hayatımda. Çok çoşkulu fikirlerim vardır ama artık gazete okuyup, haber seyredemez hale geldim çünkü ne habere ne sunana güvenim yok. Ama bugün buradan biraz sızlanasım var.

Sizi de rahatsız ediyor mu bu ülkede olan biten ? Gazetecilerin terör suçlamalarıyla içerde olup, aslında şehitlerin karşısında ateş açanların dışarıda olması biraz garip değil mi ? Bence en garibi bunlara sesimizi çıkartamıyor olmamız. Benim cidden ağırıma gidiyor konuşmaya korkan bir topluma dönüşmemiz. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyen bir jenerasyon olduk biz. Reina’dan çıkmayız ama ülke ile ilgili iki soruya cevap vermekten aciziz. Sözüm meclisten dışarı, lütfen üstüne alınması gereken alınsın, gerisi benim arkamda sıraya girsin. Sadece bizim jenerasyon değil tabi... Zamanında köy enstitülerini kapatarak o günün çocuklarını bugünün cahilleri yapan zihniyete sonsuz teşekkür borçlu bu millet... Bizi bugüne getirenler için bir dakikalık saygı duruşuna davet ediyorum herkesi !

Kurunun yanında yaş da yanar mı . . . yanar ! En azından biz yandık ama ağlayanımız yok

sıcak havalar ve jamie

2011-07-08T14:09:00.000+03:00

Bu sıcak havalardan çok bunaldım. Bazen çok huysuzlaşıyorum sırf sıcaktan nemden. Gerçi son 3 yazımı oturduğum apartmanın sakinlerinin tadilatlarının sesleri (bu uzuuun zincirleme isim tamlaması olayın bende yarattığı hoşnutsuzluğu dile getirmek için biçilmiş kaftan görevi görüyor bu yazıda) ile geçiriyor olmamında büyük etkisi var tabi. Nedir bu yaz gelince çalar saat çalmış gibi hep birden yaptırılan tadilatlar ya! Benim gibi home office çalışan biri için daha kötü ne olabilir bilmiyorum.

Neyse yeter söylendiğim. Zaten bu yazı da blogumun profiline pek uymuyor ama bu köşe benim köşem diyerek yazmaya devam ediyorum. Ucundan biraz blog konseptini yakalamak adına geçenlerde keşfettiğim birinden bahsetmek istiyorum.

6 Temmuz’da Santral İstanbul’da konser veren Jamie Cullum’un ne hayranıydım ne de şarkılarını ezbere söyleyebiliyordum. O güzelim siyah kuyruklu piyanonun başında Jazz çalan 30larının başındaki bu genç adam bana son zamanların en güzel akşamlarından birini yaşattı. Resmen ağzım açık dinledim bütün konseri. Hava güzel, mekan güzel, ortam ve müzik şahane... Bir süre sonra dayanamayıp oturduğumuz yerden kalkıp ayakta seyrettik konseri. İyi ki de kalkmışız... Konserin sonunda hepimizi sahnenin önüne çağıran Jamie ve beni bir paket edasıyla en ön sıraya yerleştiren arkadaşım sayesinde konserin son 15 dakikasını en önden seyretme şansı yakaladım. Tek kelime ile muhteşemdi. Bilmeyenlere, dinlemeyenlere duyurulur . . .

Bu arada yanlış anladığım şarkı sözünü tamamen kendi hayatıma uyarlayasım var. “Leave me alone, I’m thirtysomething”. Malum 30u devireli biraz vakit geçti. O yüzden insan ne duysa kendi hayatına göre yorumlayası geliyor.

Şehr-i İstanbul'da bir küçük tur

2011-07-06T17:45:00.000+03:00

İstanbul’da yaşayanlar olarak şehrin tadını çok çıkaramadığımızı düşünüyorum. Günlük koşturmacalar bir yana haftasonu trafiğine yakalanmamak için bazen dışarı bile çıkamaz oluyoruz. Ama bir gezmeye başladığımızda da keyfine doyum olmuyor bu şehrin. Evet çok kalabalık... Trafikte isyan etmemenin imkanı yok. O kadar çok terketmeyi düşündüm ki bu şehri. Ama insanın toprağıyla bir bağı var kopmayan. Sımsıkı sarıyor beni sözüm ona taşı toprağı altın İstanbul. Çokca da sevmeyeni var canım şehrimi. Niye burada yaşar o sevmeyenler bilinmez ama yaşarlar yine de. Benim gibiler için ise çok farklı İstanbul. Evimiz burası bizim. Kalabalığıyla, keşmekeşiyle bizim burası. Çocukken yediğim şemsiye çikolata... Kapımıza gelen yoğurtçunun, sütçünün sesi... O ağacın altı... İlk adımım...

Ve tüm oryantallığı ile bir Avrupa şehri artık. Geçenlerde küçük bir sergi turuna çıktık. Nişantaşı’ndan başladık, İstiklal’de bitirdik. Arada Soğuk Çeşme Sokağı’ndan aşağı yürürken yeni bir tanesini bile keşfettik. Yürüdük yürüdük.... taa Sultanahmet’ten başladık İstiklal’e kadar arşınladık.

Yeni keşifler ve uzun zaman oldu gelmemişiz dediklerimizle objektifimize yakalananları sizinle paylaşmadan edemedim . . .

Alman Çeşmesi’nin bilmiyorum kaç kere önünden geçmişimdir. Hiç farketmemişim...

İlhami Atalay’ın hem kendisi hem de galerisi yeni keşfimiz...

Bu baloncuklar beni çok mutlu ettiği için hemen aldık bu su tabancası kılıklı baloncuk tabancasından

Kedi keyifte . . .

Yıllar önce bir arkadaşım sayesinde keşfettiğim Galata Evi’ne yıllar sonra tekrar gitmek ve hiçbir şeyin değişmemiş olduğunu görmek çok güzel. Eski İngiliz Karakolu olan Galata Evi, Gürcü ve Rus yemekleri ağırlıkta bir menü ile hizmet veriyor. Eski mahkumların duvarlara çizdiklerini görebilir ve saat 20.00’den sonra piyano eşliğinde canlı müzik dinleyebilirsiniz.

Eğirdir

2011-06-15T13:27:00.000+03:00

Sadece yemek yemek için uğradık Eğirdir’e. Çok yolunuzun üstü diyebileceğim bir yer değil. Isparta’ya girdikten sonra Eğirdir tabelasını takip edip biraz yol gidiyorsunuz her saat ayrı bir renge dönüşen gölü görmek için. Gölü görünce epey şaşırdığımı hatırlıyorum. Hiç beklemediğim neredeyse zümrüt yeşili bir göl gözlerimizin önüne serilmişti. Suyun olduğu her yer ayrı bir güzel oluyor diye konuştuk aramızda. “Güçlüyüz, cesuruz, hazırız” yazısının önünden geçerken Dağ Komando Okulu’nun burada olduğunu öğrendim.

Elimizde Lonely Planet’ın Türkiye rehberi yokuş aşağı Eğirdir’e inerken açlıktan kıvrandığımız için rehberimizin Eğirdir’in en iyi restaurantı dediği yeri aramaya koyulduk. Yeşil Ada’da bulunan Melodi Restaurant’ı bulmamız çok kolay oldu. Hemen gölün kenarında bir masaya kurulup verdik siparişlerimizi. Ben genelde ne yiyelim, ne önerirsiniz diye soranlardanım. Nitekim burada da sordum ve balık yemem önerildi. Ama malesef benim balığa alerjim var. Aranızda yiyen ve öneren olursa lütfen ses versin. Et ve meze üzerine kurulu masamızda keyfimize diyecek yoktu çünkü herşey çok lezzetliydi. Özellikle de zeytinyağlı sarması.

Vakit darlığı nedeniyle çok gezemedik Eğirdir’i. Hızır Bey Camii ve Dündar Bey Medresesi’nin önünden geçtik, kaleyi uzaktan gördük, gölün kenarında araba ile küçük bir tur attık. O yüzden gezdiklerimden çok şimdilik okuduklarımı biraz derlemek istiyorum. Hızır Bey Camii Selçuklular tarafından inşa edilmiş daha sonra Hamidoğulları tarafından camiiye çevrilmiş. Camiinin çaprazında bulunan Dündar Bey Medresesi de yine Selçuklular tarafından kervansaray olarak inşa edilmiş daha sonra Hamidoğulları tarafından medreseye çevrilmiş.

Çok hakkını veremedik Eğirdir'in diye düşünüyorum. Bir daha yolumuz düşer mi ondan da şüpheliyim ama siz bir gün Eğirdir tabelası görürseniz yolunuzun üzerinde bence bir göz atın bu küçük ilçeye.

Beş Duyu Bir Ada

2011-06-07T17:04:00.000+03:00

Tüm duyularınıza hitap eden ve hatta hepsini ziyadesiyle tatmin eden bir küçücük adacık Bozcaada.

Daha Geyikli’de başlıyor görsel ziyafet. Feribotta sabırsız bir bekleyiş. Adada sizi beklediğini bildiğiniz koylar ve rüzgar güllerinin hayali... Ara sokaklarda şişelenen ardından sergilenen şarapların görüntüsü. Görmek ile başlıyorsunuz Bozcaada’yı hissetmeye. Ardı da geliyor zaten peşi sıra.

Şimdilerde içeri kadar giremeseniz de eskiden rüzgar güllerinin arasında yürüyüp, koyun sonundaki deniz fenerinin içinde dolanabiliyordunuz. Uzaktan salına salına dönüyor gibi görünen rüzgar güllerinin her dönüşte çıkardığı sesi gözünüzü kapatıp dinleseniz siz de başlayacaksınız o dönüş sesinin ritmine ayak uydurmaya. Daha neler mi fısıldıyor Bozcaada kulaklarımıza, Ege’nın rüzgarı, denizin dalgası, şarap şişelerinin tıngırtısı... Adayı işitmek böyle birşey...

Buram buram kekik kokusu aslında Ege’ye mahsus birşey. Ama nedense Bozcaada’da daha net alabiliyorsunuz kokuyu. Akşam çöküp herkes yemeğe oturdumu masaların arasında gezinen ızgara balık kokusu, şerefeler arasında yayılan anason kokusu . . . Adayı koklamak...

Rakınızın yanına getirdikleri Ege’nin leziz otları... rakısı balığı mezesi... üstüne tanımadığım börülcesi...ada şarabı... Ada Cafe’nin güzel tatlıları... gelincik şerbeti.... Bozcaada’ya gitmek için her biri ayrı ayrı neden sayılır benim için. Koreli’de ya da Vahit’in yerinde manzaraya karşı yenilen yemekler. Tatmak, tatmak, tatmak işte bütün mesele bu ! güneş adada batıp insanlar masaya oturunca...

Ayaklarınızın altında uzanan Ayazma’nın kumu, bağ bozumunda avuçlarınızın içindeki ada üzümü, serin denizin cildinizde yarattığı yanma... Adaya dokunmak belki biraz adalı olmak...

Bana bu coğrafyada bütün bunları yaşatan tek yer burası. Kimbilir belki bir gün Bozcaada'lı olurum. O zamana kadar sağlıcakla kal güzel ada !

Geçmiş daha geçmemişken... Bergama tarihin bugüne karıştığı sokakları ile sizi bekliyor

2011-06-05T22:37:00.000+03:00

Pers, Büyük İskender, Frigya, Trakya Krallığı, Roma ve Bizans dönemlerini görmüş, daha ilk çağlarda çok güzel anıtlar çıkarmış ve aynı adı taşıyan krallığın merkezi olmuş Bergama antik dönemdeki ismiyle Pergomon salına salına gezdiğimiz Ege gezimizin ilk durağıydı. İzmir’in 100 km kuzeyinde bulunan ilçe, zamanının önemli sağlık merkezlerinden Asklepion, ilk yerleşim alanı olan 300 m. yüksekliğinde dik bir tepe üzerinde kurulan Akropol ve Serapis Tapınağı’na (Kızıl Avlu) ev sahipliği yapıyor.

Çok dik bir tepede yer alan Akropol’e araba ile çıkılsada şimdilerde kullanılan yeni yol 8 ay önce resmen açılan teleferikten geçiyor. Çok tartışma yaratmış teleferik inşaatı ama şimdilerde herkes hayatından memnun gözüküyor. Kişi başı 8 TL ödeyerek 4 dakikada Akropol’e çıkıyorsunuz. Bergama Kral Sarayları, Athena Tapınağı, kütüphane, Zeus sunağı Akropol’de görülecek yerler arasında. Adını bir türlü doğru telafuz edemediğim Asklepion dönemin sağlık merkeziymiş. Sütunlu bir caddeden geçip Asklepion’a geliyorsunuz. Maalesef zamanımız çok az olduğu için burayı çok detaylı gezemedik. Günümüzde kentin içinde kalan eski Bergama'nın en büyük yapısı olan Kızıl Avlu ise Mısır tanrılarına adanmış bir tapınak. Çok güzel fotoğraflar çekip geldik buradan.

Bergama’nın birde mutlaka gezilmesi gereken ara sokakları ve Bergama evleri var. Günlük hayatın sürdüğü, çoluk çocuk yaşlı genç herkesin taş yollarında dolandığı sokakları ve güzelim rengarenk evleri gezinizin en eğlenceli rotası olacaktır.

Unutmadan, yemeği Bergama Ticaret Odası’nın tesislerinde yedik. Size de tavsiye ederim.

Salına salına gezdim Ege'de

2011-06-04T21:47:00.000+03:00

Bu sene tam anlamıyla leyleği havada gördüm. Mecazi anlamda konuşmuyorum... Leylekleri göç ederken gördüm, gözümün önünde süzülürken gördüm, yuvasından havalanırken gördüm, Frig Vadisinde kayalıkların arkasına saklanırken gördüm . . . O gün bugündür bir nevi yollarda ve dolayısıyla keşiflerde sayılırım. Zaten bu yola baş koymuş biri olarak yollarda olmamam beni ciddi sıkıntı içine sokuyor çoğu zaman.

Üç gün önce Bergama’da tarih gözlerimin önüne seriliyor... Deniz yok, rüzgar yok ama Ege tüm güzelliğiyle orada. Şaşırıyorum biraz deniz olmayan ama bu kadar sevimli olan bir kasabanın var olmasına. Bir de insanların yardım severliğine, güleryüzüne. Çocuklar her zamanki gibi şen, oyunlarda... Biz kendimizi Bergama’nın eski Rum mahallesinin içine dalmış buluyoruz, sokaklar, güzelim Rum evleri, bir kadeh şarap ve huzur – özgürlük !

İki gün önce Behramkale’de Ege’nin rüzgarı yüzüme çarpıyor . . . Yine tarih gözlerimizin önünde... Güneş batımını yakalayamamış olabilirim ama karşı yakaya nazır oturup sessiz sakin güneşin, rüzgarın ve hayatımda ilk defa bulduğum huzurun tadını çıkartıyorum – özgürlük !

Dün Bozcaada’da rüzgar güllerinin önünde resim çektiriyorum... yine o tanıdık Ege rüzgarı, biraz yakan ama içimi ısıtan güneş ve yine o huzur – özgürlük !

Yollar beni biraz özgür kılıyor. Camdan dışarı bakarken düşündüklerim, hayal ettiklerim, umut ettiklerim içten içe besliyor beni. Tabi aynı camdan görünen kılıflara bürünmüş sözüm ona gerçek olan hayallerimizin pankartları ciddi can sıkıntısı yaratsada, ülkemin güzelliğinden (şimdilik) hiçbirşey yitirmemiş olması içime su serpiyor.

Anadolu'nun küçük insanları

2011-05-30T21:08:00.000+03:00

Çocuklar hali hazırda çok fotojenik oldukları için onların fotoğrafını çekmek fotoğrafçılık adına çok yaratıcı bir çalıştırma gerektirmiyor belki ama yine de yüzlerindeki masumiyeti ve hayatlarının bir saniyesini dondurabilmek benim için yeterli. Dijital ekranda gördükleri fotoğraflarına bir daha bakmak için peşimde dolaşmaları, fotoğraflarını çekerken yaşadıkları mutluluk ve heyecan çekilen fotoğrafları daha da anlamlı ya da daha doğrusu hatırlanır kılıyor.

İşte size Anadolu’nun küçük insanlarından kareler . . .

Pisidia’nın Başkenti

2011-05-26T22:27:00.000+03:00

Hiç Sagalassos tabelasına rastladınız mı bilmiyorum. İstanbul Antalya arası çok gitmişliğim var ama ben hiç dikkat etmemişim. Burdur’un Ağlasun kasabasının kuzeyinde yer alan Sagalassos, söylenilene göre kazı çalışmaları bittiğinde Efes’ten çok daha ihtişamlı bir yer olacakmış. Aslında Antoninler Çeşmesini gördüğünüzde bu ihtişamın nereden geleceği ile ilgili bir izlenim ediniyorsunuz. Görür görmez bizi heyecanlandıran bu şelaleli çeşme bugün halen işlevliğini koruyor. Çeşme dışında tiyatro ve kahramanlık anıtı da tüm güzelliği ile sizi bekliyor. Çok büyük bir alana yayılmış antik kentin birçok yeri halen kazı aşamasında olduğu için ziyarete açık değil. Sagalassos’un çok güzel bir internet sitesi var. Merak edenler buraya tıklayabilirler.

Yıllar önce Yeni Zelanda’lı biri ile tanışmıştım. Oralarda yaşamak nasıl diye sorduğumda güzel ama sizin için yaşamak zor olur demişti. Ve sebebini iki cümleyle açıkladı... “sıcak sizi pek sarmaz” ve “sizin gibi tarihi olan bir toplum için biz tarih yoksunu bir ülke sayılırız”. Bizim göremediğimizi ya da daha doğrusu farkedemediğimizi iki günlük Türkiye gezisinde farketmiş ve söyledikleriyle benim aklıma kazımıştı. Unutmuş gitmişim bu kısa sohbetimizi. Sagalassos’u yazarken bir anda aklıma geldi. İnsanın bu kadar köklü geçmişe ait bir ülkede yaşaması ne büyük ayrıcalık.

Kuş Sesleri Olympos’a Yayılır

2011-05-23T20:38:00.000+03:00

Herşeyin çok çok olduğu bir tatilden döndüm dün akşam. Çok duraklı, çok keşifli, çok keyifli dört gün geçirdim. Dönerken yüreğime inceden bir sızı oturdu her tatil dönüşü olduğu gibi. Çok olan sadece duraklar ve keşifler değil... Çok çok dinlenen “Hakkında Herşeyi Duymak İstiyorum”, yolda çok çok yenen fındık, çok çok çekilen fotoğraflar, çok kahkaha, çok neşe . . .

İstanbul’dan çıktık ve dura dura Kütahya - Frig Vadisi, Sagalassos, Antalya, Olympos, Phaselis, Eğirdir Gölü derken dün akşam ayağımızın tozuyla döndük güzel şehrimize. Hepsini teker teker anlatacağım önümüzdeki günlerde. Ama önce en son konakladığımız Olympos’tan bildireceklerim var size. Hazır tazeyken anılarım hemen yazmak istiyorum, ayrıntıları unutmamak adına.

Zeytin, limon ve yenidünya ağaçlarının gölgesinde hamakların dizili olduğu bir yerde kaldık. Akşam sessizliğinin yatağa yatırıp sabah kuş seslerinin uyandırdığı, bahçesindeki ağaçlardan meyve koparıp yediğimiz, serin sularında yüzdüğümüz Myland Nature keşif yazılarıma bir tane daha ekleme gerekliliğini zaruri kıldı. Hazır önümüz yaz, yolu Çıralı’ya düşeceklere duyurulur...

Sevdalıları bilir ama benim gibi yeni keşfedenler için Yanartaş (Chimera) ve vaktiniz varsa Phaselis kaçırılmaması gereken duraklar. Kayalıkların arasından çıkan metan gazının birkaç noktada hiç sönmeden yandığını görmek çok keyifli bir tecrübe. Bir de bu sönmeyen alevleri görmek için karanlık çökmeye yakın 1 km tırmanılan kayalıklar bu yaşadıklarınızı aklınıza adeta kazıyor. Aramızda gecenin üçünde Chimera’ya çıkan arkadaşlarımız varmış. Onlara buradan selam edelim sonsuz cesaretlerinden dolayı.

Antik Phaselis kenti ise ayrı bir yazı konusu. Antik kent görelim diye durakladığımız noktada hemen mayolarımızı giyip kendimizi serin sulara attık. Burası kalıntıları, denizi ve ışığı ile gezimizin en romantik durağıydı. Kent Rodos’lular tarafından kurulmuş ve uzun yıllar boyunca Likya’nın önemli liman şehirlerinden biri olmuş. Küçük bir not düşmekte fayda var; giriş 8 TL ve kapanış saati 19.00.

Bu yazıda serin sular olarak anılan Akdeniz, yazın sıcağı ile serin niteliğini kaybediyor olsada Mayıs ayında benim gibi Ege sevdalısı bir insan için gayet güzel bir rotaymış. Bu gezimizde bunu öğrendim !

Bir Pazar Esintisi

2011-05-06T14:41:00.000+03:00

Bir çukur alanın ortasında, İznik... Bursa’nın bir ilçesi ama insanın buraya ilçe demeye gönlü razı olmuyor. Nüfusu elli bini bile bulmayan bu küçücük yer tarihte dört medeniyete ev sahipliği yapmış.

Çok da güneşli olmayan ama yağmursuz bir havada gittik İznik’e. O yüzden kaç saat yürüdüğümüzü bile hatırlamıyorum. Küçük bir yer olabilir ama görülecek yer çokluğu nedeniyle epey dolandık. Göl kenarına parkedip ara sokaklara daldık ve ilk durak Ayasofya oldu. Ayasofya, Bizans döneminde kilise, Osmanlı döneminde cami olarak kullanılmış bir yapı. 1. Dünya Savaşında yanmış ve 2007’de tekrar ziyarete açılmış. Beni en çok etkileyen tarafı ise içeride inanılmaz güzel bir ışığın olmasıydı. Resmen fotoğraf çekmeye doyamadım. Yeşil Cami, İznik Müzesi, Süleymanpaşa Medresesi (eski medrese şimdilerde çinilerin satıldığı atölyeler tarafından kullanılıyor), Roma tiyatrosu ve İznik’in dört kapısı ; Göl, Lefke, İstanbul ve Yenişehir diğer duraklarımızdı.

Bir günde keşfedilecek yerler listenize mutlaka ekleyin İznik’i. Uzun zamandır geçirdiğim en güzel Pazar günlerinden birini geçirdim. Yeni yerler, yeni tadlar, yeni keşifler . . .

Bu arada yemek için hiç düşünmeden Köfteci Yusuf’un yolunu tutun. Eski adı İmran Izgara olan restauranta birçok rehberde rastlayacaksınızdır mutlaka. Ama unutmayın ki yerel halkın da tercihi aynı. Köfte yemenizi şiddetle tavsiye ediyorum. Bir de midenizde tatlı için yer ayırın ve tatlınızın üstüne mutlaka kaymak isteyin. Şimdiden afiyet şeker olsun . . .

ben yollarda

2011-05-06T10:59:00.000+03:00

Uzun zamandır okuduğum kitabın bir sayfasına takıldım kaldım. Dışardan bakan ilerliyorum zanneder. Kafamı toparlayamadan aynı paragrafı defalarca okumuşum, öyle geçmiş zaman. Ne dürttü beni bilmiyorum ama sayfayı okumayı bitirdim. Eksik olmasın yazan da satan da ama belli ki bu kitap bana göre değil dedim kapadım kaldırdım kitabı tozlu kitaplığımın rafına.

Ben dönüp dönüp aynı şeyleri yaşarken hayat bir kısım akıp gitmiş. Şimdi yeni tecrübeler zamanı. Güzel şehrimde güneş açmamış olsa da benim yüzüme güneş doğdu.

Dido’nun sesi kulaklarımda “ I want to see the world alone again , to take a chance on life again”....

Ben yollarda . . .

Yeni Fotoğraflar, Yeni Keşifler . . . Budapeşte'den Kareler

2011-04-29T19:44:00.000+03:00

Daha önce Budapeşte yazısı yazdığım için ve kendimi tekrarlamamak adına bu gönderiyi fotoğraflarıma ayırmak istedim.

Birde yeni keşfim iki yeri sizlerle paylaşmak istiyorum. Malum gittiğim yerlerde yeni restaurantlar, yeni yemekler keşfetmek seyahatlerimin en heyecanlı kısımlarından biri.

Uzun bir aradan sonra tekrar hoşgeldiniz bloguma . . .

İşte yeni keşiflerim

St Jupat Etterem - Macar mutfağını denemek isteyenler için adresi 1021 Budapest Dékán utca 3

Angelika Restaurant - Nehir kenarında keyifli bir yemek için istikamet 1011 Budapest Batthyány tér 7

İşte öyle birşey . . .

2011-02-27T22:31:00.000+02:00

Hani çok sevdiğiniz kitabın bitmesini istemezsiniz, bitince de bir hüzün kaplar içinizi . . . İşte öyle bir hüzün içindeyim kaç zamandır. Resmen kal geldi bana. Geldiğimden beri bir Barcelona yazısı yazamadım. Nitekim bu da şehir rehberi kıvamında bir yazı olamadı. Barcelona seyahatı aylar önce yapılmıştı. Ne günü hesaplamıştım ne de ayı... Meğer evren kendince bir düzen kurmuş beni de içine almış, uçağa bindirmiş, Barcelona’ya göndermişti. Hayatımın değişeceği günü Barcelona sokaklarında gezerken öğrendim. Sesimi çıkaramadım. Sanki o gün hiç gelmeyecekti ya da ben Barcelona’dan hiç ayrılmayacaktım.

Çok tatsız binmiştim Barcelona uçağına. “Hiç gitmesem ben “ dediğim o kadar zaman oldu ki ama yine de bindim uçağa. Epeyce sallandık uçakta. Hatta bir ara hostes gözlerimin önünde dalgalandı. Artık bildiğim bütün duaları bitirdim ki inişe geçtik. Ama ne iniş... pilot bildiğin yere çaktı uçağı sonra da öyle ciddi bir fren yaptı ki epey bir sarsıldık.

Ama uçaktan ardından da taksiden inip Barcelona’nın daracık sokaklarına daldığımızda ne o tatsız halim ne de deli pilot aklımdaydı. Hava o kadar güzeldi ki kalın paltolarımız elimizde bir hırka üstümüzde başladık dolanmaya. Tüm rehberlerde adı geçen Cafe De L’opera’ya oturduk. Daha yeni öğlen olmuştu ama biz (aslında ben) içmeye hazırdık. Tapas ve kırmızı Rioja ısmarlandı ve “allahım burası ne kadar güzelmiş di miiii” cümlesi etrafında dönen bir muhabbetle sokak şovlarını izlemeye koyulduk. Barcelona bir Avrupa şehri ama Akdeniz içine o kadar işlemiş ki herkesi kendinizden biri sanıyorsunuz. Sokak lambaları bile bir dahi tarafından tasarlanmış bu şehre ve size yardım etmek için kendini paralayan insanlarına hayran kalmamak imkansız. Tam bu noktada derin bir nefes alabildim. İşte gezmenin verdiği inanılmaz hafiflik. Dertten tasadan uzak derin bir nefes alabilme imkanı...

Katedralin yanı başında bir ev kiralamıştık. O yüzden gotik bölge dört günlüğüne de olsa bizim mahalleydi. Gotik kentin dar sokaklarında gezinirken bir sürü sanatçıya rastlıyorsunuz. Katedralin başında arya söyleyen birini dinlerken iki adım sonrasında kemandan yükselen dört mevsim notaları kulağınıza geliyor.... Benimse “kal gelmiş” halim hala devam ederken kulaklarımda Erol Evgin’in sesi çınlıyor

Hani yıldızlar yanıp sönerken

Hani bir yıldız kayar ve insan

Hani bir telaş duyar ya birden

İşte öyle birşey . . .

Petrograd...Leningrad...St Petersburg...

2011-01-03T19:47:00.000+02:00

Bugün bana “topla bavulunu St Petersburg’a yerleşiyorsun” deseler inanın koşarak hava alanının yolunu tutarım. Şimdiye kadar gördüğüm şehirler arasında beni en çok şaşırtan yerlerden birisi St Petersburg. Nedense karamsar bir tablo bekliyordum trenle Moskova’dan yola çıktığımda. Dostoyevski’nin Beyaz Geceler’inden kalma yarım yamalak tahminlerimle 4 saat yolculuktan sonra, gece ışıkları altında ağzım açık küçük bir şehir turu yaptım. Burası açık hava müzesi. Binalar, caddeler, kanallar, kiliseler, köprüler ... her birinin ayrı hikayeleri... Bir de kapalı alan müzeler var tabii ; Hermitage, Dostoyevski’nin evi, Pushkin’in evi, Kazan Katedrali, Voskresenia Khristova Kilisesi...

St Petersburg küçük adacıkları birbirine bağlayan köprüler ve kanallardan oluşuyor. Deli Petro bu şehri Rusya’yı Avrupa’ya açmak için kurmuş. Tarih içinde bir çok kez isim değiştirmiş. Petrograd, Leningrad sonra St Petersburg... İkinci dünya savaşından da nasibini almış. Tam 900 gün işgal altında kalmış.

Yerel halkın tavsiyesini sizlerle paylaşmadan edemem: St Petersburg yazın beyaz gecelerde görülmeliymiş. Biz kış mevsiminde burada olduğumuz için hava sabah 9 gibi aydınlanıp öğleden sonra 15.30’dan sonra kararmaya başlıyordu. Yılın ilk karını da burada gördük. İnanılmaz bir soğuk vardı. Yarım saatte bir sıcak bir yere girip dinlenmemiz gerekti çünkü buranın soğuğu bizim bildiklerimize pek benzemiyor. Ama ne havanın soğuğu ne de kısa günler bu şehrin güzelliğini gölgeleyemiyor.

Hayatımın en güzel yemeğini St Petersburg’da yedim. Daha önce bu cümleyi üç yıl önce Hong Kong’da yediğim bir akşam yemeği için kullanmıştım ama Palkin’de yediğim Rus yemeğinin tadı hala damağımda. Palkin, Nevsky caddesinde 47 numarada. Nevsky caddesi St Petersburg’un en işlek ve meşhur caddesi. Maalesef yemeğin ucuz olduğunu söyleyemeyeceğim ama siz de bizim gibi her seyahatte kendinize güzel bir yemek için müsade ediyorsanız, Palkin kesinlikle kaçırılmaması gereken bir adres. Yemeğiniz bittikten sonra bayanlara bir kutu çikolata da Palkin’in hediyesi.

Daha uygun ama yine çok güzel bir yemek için Stroganoff Steakhouse’a kesin uğrayın. Etleri çok lezzetli ve servisi çok iyi. Biz restaurantı bulmakta biraz zorluk çektik ama biraz bizim hatamız oldu. Yürüyelim dedik ve kendimizi garip sokaklarda bulduk. Restaurant Konnogvardeisky bulvarında, gitmeden bir haritaya göz atmanızı öneririm.

Sıcak çikolata, kahve ve tatlı için en güzel adres Cafe Singer. 28, Nevsky caddesinde Kazan Katedrali’nin tam karşısında yer alıyor. Kocaman camlarının yanında bir masa bulursanız keyfinize doyum olmaz. Caddenin ve katedralin manzarasına karşı chillili sıcak çikolata ve danish (özellikle pecan ve maple syrup lu olanı) şiddetle tavsiye edilir.

Güzel bir bar bulup biraz gece hayatı yaşamak isterseniz iç dekorasyonunu çok seveceğinize emin olduğum Begemot’u öneririm. Burada yemek yiyebilir ya da sadece içki içebilirsiniz. Bu arada Begemot’un ne anlama geldiği girişteki heykellerden kendini belli etse de ben yine de söylemeden geçemeyeceğim; Begemot Rusça’da hippopotam demek. Adresi Ul. Sadovaya 12.

St Petersburg’da taksiler çok uygun. Biz ya yürüdük ya da taksiye bindik. Alışveriş konusu biraz karmaşık çünkü Rusya’da yerel hediyelikler dışında çok fazla alışverişe teşvik eden bir durum yok. Öncelikle Türkiye’de herşey daha güzel ve en önemlisi daha ucuz. O yüzden alışveriş sevdalısı arkadaşlarıma sesleniyorum, pek heveslenmeyin...

Son olarak eğer vaktiniz kalırsa mutlaka bir bale gösterisine gidin. Dünyanın en ünlü balerinlerini yetiştiren St Petersburg’da hafta içi bile gösteriler için yer bulmak çok zor. Biz Don Kişot’u izledik, hayran kaldık ! Size de şiddetle tavsiye ederim...

İstanbul havası

2010-12-15T16:55:00.000+02:00

Bir kaç gündür Londra’dayım. Biraz farklı bir gezi oluyor çünkü neredeyse hiç metro kullanmadım. Bütün şehri gün ışığında otobüs ile geziyorum. Artık biliyorsunuz Londra’yı çok sevdiğimi ama şehri otobüs ile gezerken hiçbir rotanın evimdeki rotalar kadar güzel olmadığını bir kez daha anladım.

Üniversite yıllarım Anadolu Hisarı’nda geçti. Mis gibi boğaz havası alarak Avrupa kıyısını seyre dalar okula giderdim. İster Kadıköy Anadolu Hisarı hattı ister Üsküdar Anadolu Hisari hattı... hiç farketmez ikisi de birbirinden güzeldir. Beylerbeyi'nden başlar ziyafet Kuzguncuk, Çengelköy, Kanlıca derken bir bakmışsınız Anadolu Hisarı’na gelmişsiniz. Hele bahar gelmiş boğazı çiçekler süslemişse seyrine doyum olmaz.

Hayatımın yaklaşık üç yılı ise Kadıköy Karaköy vapur hattında geçti. Karaköy’den iner tramvayla tünele çıkar, oradan Asmalı Mescit'e yürür sonra Pera’ya varırdım. Kadıköy Karaköy hattı kadar güzel bir rota daha var mı bilmiyorum. Vapurda sağ tarafa oturan Asya’ya bakmaya doyamaz. Karaköy’e dönmeden önce kısa bir Boğaz Köprüsü manzarası ve son durak.... Vapurun sol tarafı ise tarihi yarım ada. İstanbul’un en güzel yeri... Topkapı Sarayı, Haliç... Bu vapur hattını kullananlar bilir arada bize yunuslar bile eşlik ederdi.

Tünelin değişik bir kokusu var. Asmalı mescit ise sabah yeni uyanmış hali ile başka bir güzel...

Elif Şafak Firarperest’te İstanbul hakkında şöyle diyor : Hiçbir şehir, sakinlerini bu kadar hırpalayıp, sakinleri tarafından bu kadar hırpalanıp, gene de böyle diri ve güzel kalamaz kolay kolay.

Bir Soğuk Şehir Burası İnsanın Bakmaya Doyamadığı

2010-12-05T23:54:00.000+02:00

Aslında bayramı İtalya’da geçirecektik. Ama vizem yetişmez korkusu ile kendimize yeni bir rota belirlemek zorunda kaldık ve Rusya’nın yolunu tuttuk.

Aynı anda Çarlık Rusyasının ihtişamını, komünist devrin etkilerini, dinin yasaklanışını, tekrar uyanışını bir arada görmek gerçekten çok ilginçti. Kısa bir tarih hatırlatması ... Bizdeki lakabı ile Korkunç İvan ile başlayan ve yine bizdeki lakabı ile Deli Petro ile son bulan Çarlık Rusyası,St Petersburg’daki Kışlık Saray'ın Lenin önderliğindeki Bolşeviklerin eline geçmesiyle başlayan 1917 Ekim Devrimi ile yerini Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’ne bırakmış.

Rusya’da ilk durak Moskova...

Biraz soğuk bir şehir burası. Havası anlamında değil kişilik anlamında... Şehire renk katan Kızıl Meydan ve Saint Basil Kilisesi bile bu kasvetli havayı bozamamış. Ama Kızıl Meydanı görmek insanın kalp atışlarını arttırmıyor dersem yalan olur. İnsan burayı iki kere görmeli; bir gündüz bir gece. İki ayrı manzaraya bakar gibi oluyorsunuz. Yanı başında Kremlin Sarayı, Aleksandrovsky bahçesi... bütün tarih gözlerinizin önünde... Metrosunu daha önce yazdığım için tekrar belirtmiyorum. Moskova ve daha sonra anlatacağım St Petersburg tam bir açık hava müzesi.

İnsan gezerken nereye bakacağını şaşırıyor. Bildiğimiz, duyduğumuz, okuduğumuz o kadar çok şey Moskova ile bağlantılıki...Kuğu gölü balesine ilham veren yeri ya da KGB binasını görmek, Nazım Hikmet’in mezarını ziyaret etmek, Anton Çehov’un evinin önünden geçmek, Ruslar için farkedilmez olsa da benim için inanılmaz heyecan vericiydi.

Bir de yeni Moskova var. Küresel kriz yüzünden inşaatları tamamlanmamış ve bence Moskova’ya hiç yakışmamış gökdelenler... Ruslar eski Belediye Başkanı'nın kulaklarını çınlatıyormuş bu gökdelenlerin önünden geçtikçe !

Neler yedik neler içtik derseniz şiddetle tavsiye edeceğim iki yer var.

Cafe Pushkin : İnanılmaz yemeklerinin yanı sıra sırf binayı ve iç dekorasyonunu görmek için bile gidilir buraya. Benim gibi tatlı severler ‘strawberry with ice cream under caramel dome’ yemeden gelmeyin. Tadı bir yana çok güzel bir sunumu var. Adresi Tverskoy Bulvarı, 26A. Ulaşım çok kolay çünkü çok yakınında metro istasyonu var.

Soho Rooms : Buranın yemekleri bence Cafe Pushkin’den daha güzeldi. Hem bar hem restaurant hem de klüp olan Soho Rooms’un bir de terası var. Terasında da havuzu var. Anlayacağınız burası yazın favori mekanlarından. Bizim yaştakilere daha çok hitap ediyor. Ayrıca çok güzel kokteylleri var. Tek sorun ulaşımı zor. Buraya sadece taksi ile gidebiliyorsunuz ama merak etmeyin taksiler pahalı değil.

Moskova çok güzel bir şehir ama benim kalbim meşhur beyaz gecelerin yaşandığı St Petersburg'da kaldı.

Buraya bir teşekkür notu iliştirmeden yazıyı bitiremem. Atilla (sevgili rehberimiz) Moskova'da ve St Petersburg'da bizi nereye gönderdiyse hayran kaldık. O yüzden ona bir teşekkür borcumuz var, burdan iletelim...

Tahirle Zühre

2010-11-29T17:44:00.000+02:00

İşlerden fırsat bulup Rusya gezimi yazamadım henüz ama vakit kaybetmeden büyük ustayı anmak istedim. Ben kendisinin şiirleri ile küçük yaşta annem ve babam sayesinde tanıştım. En çok da Tahirle Zühre meselesini sevdim. Yolum düştüğü için mezarını ziyaret ettim, memleketinden selam söyledim, geldim...

Unutanlar için hatırlatmak isterim; Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da; hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil; bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte yani yürekte

Anneme ve babama sevgilerle...

Müze İstasyonlar

2010-11-27T10:03:00.001+02:00

Müze gezer gibi metro istasyonlarını gezebileceğiniz tek yer Moskova olsa gerek. Her ne kadar Moskova metrosu Londra ya da Paris metrosu ile karşılaştırılsa da hayatınızda görebileceğiniz en güzel istasyonlar burada. Yapımı devrin komunist işçileri ve gençlik kolları tarafından yapılan metroya Moskova gezinizde mutlaka yarım gün ayırın. Bazı istasyonlar çok gösterişli bazıları ise çok zarif. Hepsinin birbirinden farklı hikayesi, süsleri, dekorasyonu var.

Moskova metrosunun yapımı 1931 yılında Josef Stalin tarafından başlatılmış. Bugün günde 9 milyon kişi taşıyor. Sabah ve iş çıkışı saatlerinde o kadar kalabalık oluyor ki kendinizi bir savaş alanında gibi hissediyorsunuz. Metro ile ilgili bir başka güzel hikayede 2. Dünya Savaşı sırasında Sovyet liderleri tarafından sığınak olarak kullanılması.

İndiğim her durakta ağzım açık kaldı. Benim gibi yabancılar için en büyük sorun istasyon isimlerinin Kiril alfabesinde yazılması. O yüzden nereden bindiğinize çok dikkat edip istasyon saymakta yarar var.

Handmade

2010-10-31T20:07:00.000+02:00

İş için bir haftalığına Dubai’ya geldim. Gelmeden önce internette bir günde Dubai nasıl gezilir yazıları okumaya çalıştım zira gezmek için sadece bir günüm vardı ama çok da işe yarar bir yazı bulamadım. Cumartesi sabah beşte otele yerleştikten sonra biraz uyuklayıp kendimi sokaklara attım. Pek sokaklara sayılmaz çünkü bu şehirde hiçbir yer yürüme mesafesinde değil. Hava da çok sıcak ve aşırı nemli o yüzden kendimi taksilere attım desem daha doğru olur. Elimde otelden aldığım küçük harita bir duraktan diğerine taksi yolculuğu ile bir gün geçirdim.

Hiçbir yer yürüme mesafesi değil derken şaka yapmıyorum. Ben yeni bir yeri keşfetmenin en iyi yolunun yürümek olduğuna inananlardanım ama burada kaldırım bulmak, sokakta yürüyen birini görmek çok zor. Ama taksiler çok uygun, metro çok temiz, otobüsler de var ama onlara pek güvenmememi salık verdi otelin çalışanları.

İlk durağım otelin bedava servisi olduğu için Deira City Centre oldu. Gayet saf bir insan olarak "city centre” lafını duyunca şehir merkezi olduğunu zannetip heveslendim ama otobüs şoförü alışveriş merkezinin önünde durup benim inmediğimi görünce “geldik, burası” deme ihtiyacı duydu. Eh ne yapalım kader beni alışveriş yapmaya itiyor dedim ve otobüsten indim. Bir parça birşey alamadan Deira City Centre turumu tamamladım. Buraya küçük bir not düşmeliyim lakin performansımın her zaman böyle düşük olduğu sanılmasın. Aslında çok sıkı alışveriş yapan bir insanım ama bu aralar keyfim pek bir nane molla o yüzden neye elimi atsam bir kusur buluyorum. “Burada bulamadım ama eminim Dubai Mall’a girdiğimde herşey değişecek” dedim ve ikinci durağım olan The Dubai Mall’a doğru taksi yolculuğum başladı. Kocaman alışveriş merkezinde yine alacak birşey bulamadım. Gidenler bilir burası kocaman bir akvaryumu, buz pateni sahası, Dubai fountain vs gibi birçok aksiyonun olduğu, daha önce hiç görmediğim kadar çok mağazanın (1200) bir arada olduğu dünyanın en büyük alışveriş merkezi. Burj Khalifa’ya (dünyanın en yüksek binası) girişte yine Dubai Mall içinden yapılıyor. Ama gitmek isteyenlere önceden bilet almalarını öneririm lakin biletler çok çabuk tükeniyor.

Günümü daha otentik olan Souk Madinat Jumeirah’da bitirdim. Burası da bir alışveriş merkezi ama daha geleneksel. Açık alanında birçok restaurantı var. Ben Pers restaurantında Burj Al Arab’a karşı bir yemek yedim. Sanırım Dubai gezimin tek güzel kısmı buydu. Size Pers menüsünden biraz bahsetmek istiyorum; köfte, ıspanak kavurma, gül suyuna muhallebi gibi gayet tanıdık isimlerin bulunduğu yemeklerin yanısıra, Pers çayı diye içtiğim çayda bildiğiniz canım memleketimin çayı çıktı.

Dubai malum sonradan inşaa edilmiş bir şehir. İnşaat hali hala devam ediyor yani şehir tam anlamıyla tamamlanmamış. Duyduğum kadarı ile Arabistan'da başka şehir kurma planlarıda varmış ama ne kadarı doğru ne kadarı gerçekleşir bilemiyorum.

Anlayacağınız burası pek benim harcım bir yer değil. Klimalı ortamlardan çıkmadan, pek sevmediğim alışveriş merkezi gezilerinin pek hoşuma gittiğini söyleyemem. Gerçi bütün günümü deniz kenarında, plajda geçirmiş olsaydım yine aynı şeyleri söyler miydim bilemiyorum. Burada en sevdiklerim Dubai Mall’ın bahçesinde düzenlenen Dubai fountain ve Souk Madinat oldu, bir de yine Dubai Mall içinde bulunan akvaryumda köpekbalıklarını görmek. Ama bunun için taa Dubai’ye gelinmez. O yüzden siz siz olun Dubai’ye gelirseniz deniz kenarı bir yerlerde olduğunuzdan emin olun. Ya da şirketinizin tüm masrafları karşıladığından J

Unutmadan birkaç şey gerçekten göz kamaştırıcı; gökdelenler, arabalar ve kadınların kollarındaki çantalar . . .

İnternetten derlenmiş fotoğraflarla en sevdiklerim

Dubai Fountain - The Dubai Mall

Akvaryum- The Dubai Mall

Burj Khalifa - The Dubai Mall

Souk Madinat, Jumeirah

Mutlu olmak, daha çok mutlu olmak, öğrenilmiş çaresizlik ve sonrası

2010-10-22T19:36:00.000+03:00

Hazır “Ye, Dua Et, Sev” vizyonlara girmişken konu ile ilgili yazmak istedim. Elizabeth Gilbert’in kitabını Gretchen Rubin’in “Mutluluk Projesi” ile aynı zamanda okudum. Biri hayatında çok radikal bir değişiklik yaparak bir yılını İtalya, Hindistan ve Bali’de geçiren ve bir bakıma kendi hayatından bir süre kaçarak mutluluğu bulmuş; diğeri ise kocası, çocukları ve işini bırakmadan maksimum mutluluğu nasıl yakalayacağını oturup düşünmüş ve bunun üzerinde bir yıllık bir plan yapmış iki kadın. İkisinede hayran olmamak mümkün değil. Günlük koşuşturmalarımızdan sıkıldığımız an “çekip gideceğim buralardan” demeyenimiz var mıdır? Ne güzel olur biraz uzaklaşmak, kendimizle vakit geçirmek, sorumluluklarımızdan uzak olmak. Ama kaçımız bunu yapabiliyor ? Çok azımız... Onun yerine hiçbir şeyi değiştirmeden gün içinde sızlanıp duruyoruz. Gilbert, hayatının en cesur adımını atmış ve işe yaramış ama hepimiz hayatımızı bırakıp bir yıllığına bir maceraya atılacak lükse sahip değiliz. Evliyiz, çocuklarımız var, işimiz var, ailemiz, arkadaşlarımız vs. Aynen bu durumda olan Gretchen Rubin “mutluyum ama daha çok mutlu olmak istiyorum” demiş ve bir mutluluk projesi yaratmış. Bir yıllık proje ve her ay farklı birşeye konsantre oluyor. Daha çok iletişim kur, dırdır etmeyi bırak, doğru kavga et, yardım iste... Hayatını değiştirmeden hayatını daha kaliteli yapmaya adanmış bir yıl. Size de çok cazip gelmiyor mu ?

Mutluluk biraz gayret biraz emek gerektiriyor. Bu aralar elimde Jorge Bucay’ın “ Bırak Sana Anlatayım” kitabı var ve ilk bölümünde anlatılan hikaye öğrenilmiş çaresizliğin en güzel örneklerinden biri. Psikolojiye merakı olanlar daha önce duymuştur öğrenilmiş çaresizliğin ne olduğunu. Öğrenilmiş çaresizlik bir nevi kabullenme durumudur. Elinizden birşey gelmeyeceğini bilme ve bunu kabullenme... Bunun en güzel örneği meşhur pirelerdir. Bir kavanozun içine 10larca pire konur ve kapağı kapatılır. Pireler kavanozdan çıkmak için zıplar, her seferinde kavanozun kapağına çarparlar ve giderek zıplama menzilini düşürürler. Ondan sonra kavanozun kapağı açılır, pireler artık kavanozdan kurtulma ümidini yitirdiklerinden zıplamazlar bile... Jorge Bucay’da sirklerdeki fillerden bahseder. Bir zincirle yere çivilenmiş minicik tahta bir kazıktan neden kaçmaya çalışmadıklarını hayretle karşılayan bir çocuğun hikayesini anlatır. O zavallı fil küçükken bağlandığı zinciri kıramadığı için durumu kabullenir ve kırabileceği zaman kendi gücünü farkına varmaz bile. Bana hep çok acıklı gelmiştir bu pire hikayesi, sirkteki fillerde üstüne tuz biber oldu.

Bu aralar çevremde birçok kişinin sıkıntı yaşadığını biliyorum. “Yapamıyorum” demenin bizlere bir faydası yok. O yüzden denemeye devam... Hayat çok güzel... Mutlu olmak için gitmeniz gerekiyorsa gidin, kalmanız ve çabalamanız gerekiyorsa kalın ve çabalayın. Ama sakın yapamıyorum demeyin... Çünkü herşey bizim elimizde, bize öğretilmiş çaresizliği bir kenara bırakın ve bir adım atın. En azından ben öyle yapacağım...

Sevgiler

Fotoğraf : Paris 2010, Özlem Üçüncüoğlu

Bağdat Caddesinde 'taze, günlük ekmek'

2010-10-14T19:10:00.000+03:00

Bağdat Caddesi’ni sevenlere yeni bir mekan haberi vermek istiyorum, Le Pain Quotidien (taze, günlük ekmek anlamında geliyormuş). Türkiye’ye 2006 yılında giren Le Pain Quotidien İstanbul’da üçüncü mağazasını Suadiye’de açtı. Suadiye derken aslında Çatalçeşme semalarını kastediyorum. İlk iki mağazası Avrupa yakasında, Kanyon ve İstinye Park’ta.

Caddenin sonuna doğru konumlanmış, şimdilik sessiz sakin bir cafe. İçeri girer girmez dikkatimi ilk çeken kocaman çikolatalı kurabiyeleri ve mozaik pastası oldu ama kahvaltıya gittiğimiz için kahvaltı tabağı ve tabii ki croissant yedik. Kahveler tam Fransız usulü servis ediliyor, yani fincanda değil kasede. Çok lezzetli marmelatlar masaların üstünde hazır bekliyor. İsterseniz alıp evinize götürebilirsiniz ama çok ucuz olmadıklarını belirtmem lazım. Herşeyden önce dekorasyonu ile gözümüzü gönlümüzü açan Le Pain Quotidien, yemekleri ile de sabahımıza neşe kattı.

Bir Cadde İki Ülke - Pins in My Map Konukları 2

2010-10-01T13:40:00.000+03:00

Bu yazıyı yazmadan önce Füsun ve Banu'yla bir araya geldik; fotoğrafları seçelim, yazıyı kırpalım diye... O güzelim fotoğraflar arasında seçim yapmak çok zor geldi çünkü ben Füsun'un fotoğraflarına hayranım. Ama yazıyı bize okuduğunda bir kelime bile kırpamayacağımızı anladık çünkü Füsun'un gözü kadar kalemide çok iyi. Yazı daha ilk kelimeden sizi sarıyor, fotoğraflar ise ayrı bir hikaye . . .

Yazı ve Fotoğraflar : Füsun Buğra Koloğlugil

Özlem’in beni havalara uçuran teklifi üzerine, yaklaşık dört senemi yarı zamanlı geçirdiğim KKTC’den, yani Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetin’den, Casino’nun, Night Club’ın, her haftasonu sözde 5 yıldızlı otelleri dolduran sözde sanatçıların çok daha ötesinde bir ülkeden bahsedeceğim… Pazarlanmayı bekleyen, pazarlanması çok kolay ama bilinenin ötesine bir türlü geçemeyen kayıp ülkeden… Kayıp ülkenin hiç bilinmeyeninden ya da bilinip nedense göz ardı edileninden… Belkide dünyada tek aynı şehri, hatta aynı caddeyi paylaşan iki ülkenin birinden, KKTC’den…

Duvarların, sınırların ülkesi burası, yıkık evlerin, yıkık yüreklerin, yarım kalmışlığın ülkesi… Her yerde hissetmek kolay bunu; evlerde, insanların yüzlerinde, kiliselerinde, hatta güzelim sahillerinde, olmamışlığın izleri olan…

Bir günde tamamını gezebileceğin bir ülke burası. Trafiğin soldan aktığı, benzinin oldukça ucuz olduğu ülkede araba kiralamak en akıllı yol. Adayı bir uçtan bir uca süprizlerle kucaklaşarak gezmek, hele ki mevsim baharsa, özellikle ilkbaharsa…

Herkesin zannettiğinin aksine adanın en güzel mevsimi yaz değil ilkbahar, her yer yemyeşil, her yer çiçeklerle bezeli, deniz maviyle yeşilin karışımı. Üstelik hala denize girilebilir, üstelik pek daha güzel girilebilir çünkü yazın deniz kaplıca sıcaklığına ulaşır burada, Ağustos'ta ise hava cehenneme eşittir.

Sınırlar zaten fazlasıyla anlamsız ve garipken, bu savaşın izlerinin hala hissedilidiği ülkede öyle bir cadde varki başkent Lefkoşa’nın göbeğinde, sınırın kapısını barındıran, alışıldığı gibi bakir alanlara, sınır köylerine değil, dünya markalarının aklınıza gelebilecek her türlüsünü bulabileceğiniz bir dünyaya açılan 'Ledra kapısı’. İstiklal caddesini düşün, şimdi orayı Galatasaray’dan ikiye böl öyle bir yer işte. Galatasaray’a kadar olan bölüm KKTC gerisi Rum kesimi… Herkesin seni yollamaya çalıştığı gibi gidip parkın oradan bakma Rum kesimine, orada hissedemezsin olan biteni. Çık caddenin ortasına ambargolu ülkenin alışveriş merkezinin ortasına ve bak Ledraya… Ambargosuz ülkenin alışveriş merkezine…

Eski kısmında gez hep şehrin, Arab Ahmet mahallesinde mesela, kaybol, ya bir antikacı kucaklar seni ya da seyyar bir çiçekçi ama emin ol hep süprizlidir bu rota…

Başkent işte hafif politik, hafif mesafeli, hafif soğuk Girne’ye ise sadece 20 km.

Bölgenin en turistik şehri Girne. Şöyle bir gezme demeyeceğim sana, limana inip bir şeyler içmede, iç ama yeme benden tavsiye ve kaleyi de mutlaka gez, görüp görebileceğin en güzel kalelerden biri zira, ama bu kadarla da kalma…

Zeytinlik’teki Archills restoranda yemek ye, adanın en iyi geleneksel tatları burada. Bellapais köyüne çık, muhteşem bir manastır karşılıyacak seni orada, gölgesinde LAWRENCE DURELL’in ‘ACI LİMONLAR’ını yazdığı. Bellapais Garden’a ya da Bella Wiev’e git şarap iç birde, sonbaharsa daha çok iç… Manastırın avlusundaki lokantayı da unutma…

Sonra Karmi köyüne git mesela, sokaklarından sular akan küçük İngiliz köyüne, köye çıkarken yol üstündeki sepetçiye uğramayı da unutma… Köyün meydanındaki kilisenin gölgesinde neredeyse bütün köyün toplandığı bir pub var, içeri gir; bir English Breakfast söyle kendine ya da bir İngiliz birası, sonra kulak kabart köyün gündemine. St Hilarion’a çık sonra, Pamuk Prenses hikayesinde Waltdisney’in ilham aldığı kaleye, çıkarken de yanına su almayı unutma çık çık bitmez zira… Çıkana kadar insanı bezdirir ama sabat ederde çıkarsan erdirir sonrasında.

Döndür rotanı Laptaya, dört senemin büyük bölümünü geçirdiğim eski Rum köyüne… Girne’nin en yeşil, en sulak, en güzel evlerini görebeliceğin yere. Yanlız sahiline değil dağlarına çıkıcaksın, köye, sor birine belediyeye çıkacağım diye devam et tepelere…

Belediyeden de yukarı çık sonra, Anadolu Sokağa gir, belki de adanın en güzel sokağına… Yürü mutlaka. Tepedeki manastıra geldinmi Girne ayaklarının altında. Dağ yolundan devam edersen batıya doğru efsane tankı görürsün, çıkartma esnasında beş parmak dağlarının parmağının birinde mahzur kalan… Devam edersen bu yoldan bir manastır karşılar seni demir parmaklıklarından dağların gözüktüğü, karşısında dünyanın ucundaki evin olduğu;bakımsuz ama ihtişamlı, ağzını açıkta bırakan…

Sahile inelim, Lapta sahile, inanır mısın dünyanın ilk balık havuzu yani balık çiftliği burada, kaya mezarlarının gölgesinde ama bilen yok, tanıtan ise hiç ama hiç yok... Biraz daha gidersen toprak yoldan bir kilise çıkacak karşına, denizin kıyısında bir kilise dünyanın sonu gibi, arkasında manastırı. Nerede mi? Askeriyenin içinde, nedense...

Akdenize doğru gidelim, sahilden… Yol boyunca savaşın, ayrılığın gölgesi takip edecek seni. Sağın uçsuz bucaksız deniz solun sapsarı çiçeklerle bezeli yemyeşil ovalar. Neresinden istersen orasından girebileceğin turkuaz deniz, terk edilmiş evler, terk edilmiş kiliseler… Bu yol üzerinde Girne’den batıya doğru 34.km’de, Moranitler var Koruçam’da Lübnan’dan göç etmiş Arap Hristiyanlar. Köyün tam ortasında viran bir lokanta ‘Yorgo Kasap Restaurant’, mutlaka gir oraya ne varsa o gün onu ye, onlar anlatsın sen dinle. Buralarda anlatılacak çok şey, anlatan çok az insan var zira.

Çamlıbel köyüne git bir de Makarios’un evine. Başka bir deyişle Mavi köşke, başka bir deyişle ise Kaçakçı Köşküne. Kıbrıs olaylarının baş kahramanlarından Makarios’un avukatı ünlü İtalyan silah tüccarı’nın evi olduğu biliniyor… İnanılmaz bir yer, bukalemun derisinden büfe her mevsim özel bir sistemle mevsim renklerine bürünüyor…

Batıdan doğuya geçelim; Magosa'ya, diğer adıyla Famagusa’ya yani ‘kumlara gömülü kent’e, isminin kaderini yaşayan kente… Kapalı Maraş 'ölü şehir’ tam burada. İsminin ağırlığınca kumların üstünde ve altında, girmek yasak, uzaktan bakmak serbest, tüm bu anlamsızlığı hissetmek ise kaçınılmaz...74 harekatı sonrası terk edilmiş maraş askere, bir askerler bir de acıları yüklenmiş binalar var burada o kadar… Bu ölü şehirle aynı sahili paylaşıyor Magosa’nın en güzel sahili ,tel örgülerle çevrili sahili…

Sahilden Karpaz'a devam edersen birçok süpriz çıkar karşına; kayaların ucunda kiliseler, kumdan kayalar, terk dilmiş köyler… Dipkarpaz'a varmadan köylere uğrarsan, Rum köyleri ile Türk köyleri görürsün yanyana, buradaki Rumlar çıkartma sonrası terk etmek istememiş köylerini KKTC hükümetide izin vermiş kalmalarına. Gir bir Rum kahvesine otur, bir bakmışsın uzo içerken bulmuşsun kendini yaşlı Rum amcayla... DipKarpaz'a vardığında adanın en bakir, adanın en güzel ve Avrupanın en büyük 2. kumsalı karşılıycak seni ‘Altın Kum’ Afrodit'in doğduğu yer. Mevsimindeysen yumurtlayan deniz kaplunbağaları ya da yumurtalarından çıkan bebekleri. Sakın dokunma, dünyada bu kaplumbağaların üreyebildiği sayılı yerlerden biri burası. Hava rüzgarlıysa Kite sörf yapanlar karşılar seni, hava hafif serinse gün batımında şarabınla sandavicini alıp keyif yaparsın.Vaktin varsa kalırsın Karpazda, sahildeki küçük bungalowlarda...Karpazın ucunda kocaman bir manastır, denizin dibinde, Aziz Andreas Manastırı, içinde yaşlı Rum rahibe, çekinme, biraz asık suratlıdır ama açtır kapıyı gir manastıra…

Manastırdan çıkıncı doğru zafer burnuna Türk ve KKTC bayrağının dalgalandığı adanın en sivri ucuna …

Not: Ceviz ve karpuz macunu ,Kıbrısın geleneksel içkisi zivaniyeyi almayı da unutma…

Sağ Pencerem - Sol Pencerem

2010-09-21T14:07:00.000+03:00

Daha önce bahsetmiştim bir süre Paris'te kaldığımdan. Paris'in biraz dışında Seine nehrinin yanı başında yemyeşil bir yerdi kaldığım semt. O zamandan Paris'le ilgili aklımda kalan şeylerden birkaçı yağmur sonrası bir anda beliren mantarlar ve gökkuşağı. Aslında bunların hepsini unutmuştum ama iki gün önce Paris'te biraz yağmur yağdıktan sonra sağ penceremde beliren gökkuşağı eski hatıraları canlandırdı.

Hazır sağ penceremden bahsetmişken sol penceremi görmezden gelmek olmaz. O yüzden sol pencere manzaramı da hemen buraya ekliyorum.

Paris'ten bildireceklerim şimdilik bu kadar. Vakit eve dönüş vaktidir! Çok özlediğim evime...

A Freethinker

2010-09-18T20:41:00.000+03:00

"Hayvanlar benim arkadaşımdır ve ben arkadaşlarımı yemem" diyen sosyalizm ve kadın haklarının güçlü savunucusu George Bernard Shaw okumaktan en çok keyif aldığım yazarlardan biridir. Dün Paris sokaklarını arşınlarken onun adını verdikleri bir sokaktan geçtim. Hemen fotoğrafını çekip sizlerle paylaşmak istedim. Shaw'un yazdıkları, söyledikleri, düşünceleri anlatmakla bitmez. Söylemleri arasında en çok sevdiğim şu;

"İnsanlar başlarına gelenler için hep içinde bulundukları durumu suçlarlar. Ben durumlara inanmam. Bu dünyada başarılı olan insanlar istedikleri durumları arayan ve bulamadıkları zaman onları yaratanlardır."

Paris Güncesi - Eylül 2010

2010-09-15T17:41:00.000+03:00

İlk defa bir şehri görmenin heyecanı çok farklıdır. İnsanın içi içine sığmaz. Nerelere gidilecek, neler tadılacak, neler alınacak hepsinin listesi yapılır ve yollara düşülür. Şehirde geçirilen zaman içinde en efektif gezi rotaları, hiçbirşeyi kaçırmama çabası, sabah erkenden yollara düşmek...

O yüzdendir ki bildiğiniz bir şehirde kalmanın rahatlığı yadsınamaz. Daha önce kısa da olsa Paris’te yaşamışlığım olduğu için artık çok rahatım. Paşa gönlüm nereye isterse oraya gidiyorum, canım ne isterse onu yiyorum. Dün Montmartre’da yürüyüşe çıktım. Paris’in en yüksek noktasında bulunan Sacré-Cœur, birçok sanatçıya (Picasso, Monet, Salvador Dali ve niceleri) ev sahipliği yapan Montmarte, karamelli ekler, küçücük masaların dizili olduğu kafelerde kahve molası ... ve bu keyifli yürüyüşten kareler !

Önce renkli kareler...

Biraz da B&W...

Ollie & Nic - Soho, London

2010-09-14T20:29:00.000+03:00

Blogumun konseptine pek uymasada Londra yazılarımı Soho'da keşfettiğim bir mağaza ile sonlandırmak istedim. Ollie & Nic çanta, cüzdan ve takı bulabileceğiniz çok şeker bir dükkan. Ben kendime bir iki parça birşey almakla kalmadım bugün doğumgününü kutladığımız canım arkadaşım içinde birşeyler aldım. Canım arkadaşımı merak edenler buraya tıklayabilir :)
Aslında bütün dükkanı satın almak istedim ama param yetmedi. Yolunuz düşerse bir göz atın derim. Ben Carnaby'de keşfettim ama Londra'da dört ayrı yerde mağazaları varmış. Alışveriş yaparken acıkanlar için mağazanın tam yanında Burger Co güzel bir seçenek. Ben falafel yedim çok lezzetliydi.

B&W Londra Karelerim

2010-09-14T20:11:00.000+03:00

Siyah beyaz olmasada bunu koymadan edemedim :)

Renkli Londra Karelerim

2010-09-13T21:38:00.000+03:00

Neler yaptım?

Kahvaltı için yollara düştüm... İstikamet Holborn...

Pub'a adım attım...

Mutlu son- Kocaman bir İngiliz kahvaltısı yedim...

Yürümeye devam ettim...

Einstein'i gördüm, bisiklete biniyordu...

National Portrait'in önünden geçerken...

Bu teyzenin fotoğrafını gördüm...

Welcome to...

Carnaby Street...

Hiç kaçırmadığım rutinim...

O şirin muffinlerden bir tane yemek...

I love Covent Garden...

And I love London...

siyah-beyaz fotolar yarın blogumda...

Paris Mon Amour

2010-09-13T20:45:00.000+03:00

Odamın manzarası, bir kadeh Cava ve dost sohbeti

İşte benim Parisim !

The Hummingbird Bakery - London

2010-09-13T19:01:00.000+03:00

Cumartesi günü Portobello kalabalığında çıldırmış halde yürürken (tavsiyem haftasonları Portobello yakınlarına uğramamanız) geçenlerde bir dergide okuduğum The Hummingbird Bakery ile karşılaştım. 2004 yılında Portobello Road’da açılan küçük tatlı dükkanı kendi deyişleri ile Fransız tatlıları ve süpermarket keklerine alternatif olarak açılmış. 2009’da Soho’da bir dükkan daha açmışlar ve önümüzdeki dönemde büyüme planı içindelermiş. Londra yollarında The Hummingbird Bakery’e rastlarsanız ve benim gibi tatlı delisiyseniz mutlaka uğrayıp birşeyler atıştırın. Brownieleri ile çok meşhur olduklarını belirtmek isterim. Ne yiyeceğinize karar veremezseniz en iyi seçim brownie olacaktır.

Bu arada meraklısı için The Hummingbird Bakery yemek kitabı satışta. Amazondan sipariş verebilirsiniz.

Fotoğraf : The Hummingbird Bakery

RASA - London

2010-09-13T18:43:00.000+03:00

Bayram tatilini fırsat bilip Londra’nın sokaklarına attım kendimi. Londra ile ilgili daha önce yazı yazdığım için artık sadece yeni keşiflerimi sizlerle paylaşacağım. En son keşiflerimden biri Hint yemeği severleri ilgilendiriyor. Time Out, Michelin Guide 2010, View London tarafından da tavsiye edilmiş RASA, nefis Kerala mutfağı ile hizmet veren bir restaurant zinciri. Stoke Newington’da olduğu için direk metro ile gidemiyorsunuz ama Seven Sisters’dan taksi ile 10-15 GBP tutuyor. Arkadaş grubumuz çok kalabalık olduğu için menüde bulunan birçok yemekten tatma şansımız oldu. Hepsi birbirinden lezzetliydi. O kadar çok yedik ki tatlıya yer kalmadığı için bir tek tatlı menüsü hakkında bir yorum yapamayacağım. İlgilenenler için adresi 56 Stoke Newington Church Street, London N16 0NB.

Tel: +44 (0)20 7249 1340

Doksanların Sol Bankası, Rüya Şehir Prag

2010-08-31T20:37:00.000+03:00

Prag, 2. Dünya Savaşı sırasında yapılan anlaşma sonucu fazla yara almadan çıkmış ve mimarisini korumuş bir şehir. Çoğu insanın rüya şehir, masal şehir, altın şehir diye adlandırdığı Prag ile yıldızım hiç barışamadı. Yanlış anlamayın, şehir çok güzel ama şehre hakim Gotik yapılar gece karanlığında biraz ürkütücü olabiliyor. Bir de insanlarının kaba olması sanırım beni iyice soğuttu şehirden.

Herşeye rağmen tahmin edebileceğiniz üzere bir yapılacaklar listem var.

Merak etmeyin bu listenin arasında eski şehir meydanındaki cafelerde oturun, Charles Bridge'i görün gibi maddeler yok çünkü Prag'a gidip bunları yapmama imkanınız yok. Sadece benim en sevdiğim yerleri sizlerle paylaşmak istedim. Biraz kısa oldu ama yapılacak birşey yok. Prag ile ilgili elimden ancak bu kadarı geldi :)

Dancing House, 1945’de bombalama sırasında yıkılan binanın yerine inşa edilen, 1996 yılında tamamlanan çok eğlenceli bir bina. Drunk House (Sarhoş Ev) olarak da biliniyor.

Kafka’nın 22 no’lu evi Kafka’nın yaşadığı ve eserlerini yazdığı tarih kokan bir ev.

ve güzel bir Prag manzarası için Prag kalesi...

Prag gece hayatıyla çok meşhur. Avrupalı damat adaylarının bekarlığa veda gecelerine ev sahipliği yapıyor. Konunun geri kalanı ile ilgili yorum yapmama hakkımı kullanıyorum!

Dancing House

Pins in My Map Konukları 1: Dubrovnik

2010-08-29T21:56:00.000+03:00

Kaç zamandır aklımda bir proje var! konuk yazarları, çizerleri, fotoğrafçıları blogumda ağırlamak... Aslında çok daha önce gerçekleşecekti bu projem ama geç olsun güç olmasın diyelim. İlk yazı, ayağının tozuyla Dubrovnik’ten yeni gelen, çiçeği burnunda bir blogger. Hayatı farklı bir yönden gören ve kendi sözleri ile hayatında 'ikinci bir kanalın’ olduğunu söyleyen Eylem’in yazıları için ikincikanalı tıklamanız yeterli. Daha önce bir fotoğrafı yine blogumda yayınlanmıştı ama şimdi Akdeniz’in mis gibi havası ve kendi tarzında bir yazı ile misafirim oluyor...

“Yaz tatilinizi dağılmış, parçalanmış ve savaş geçirmiş bir ülkeye yapıyorsanız eğer, istediği kadar işin içine yüzme ve güneşlenmeyi katın tatiliniz illaki bir parça politize oluyor. Tabi her romanda , şiirde veya filmde her birey kendi farklı duygularını yaşıyor ve farklı şeyler hissediyorsa eğer dubrovnik’te de bu farklı değil. Bu sebeple Dubrovnik merkezli bu seyahatinizde tüm duyguları yaşamaya hazır olun..
Hemen belirtmek gerekir ki bu tura gidip ben üç ülke gördüm diyerek üç farklı magnet getiren arkadaşınıza öncelikle bir nanik yapın..Zira aslında gördüğümüz yerler bölünmüş olsa da hala bana kalırsa aynı havayı koklayan ama aralarına çubuk krakerden sınırlar çizmiş bir eski büyük devletin üyeleri. Zaten 4 saatlik mesafede üç ülke kat edip üç ülke görmüş olabiliyorsunuz.
Hepimiz seyahatlerimizden sadece fotoğraflar ve hediyelik eşyalarla dönmüyoruz. Beraberimizde en çok taşıdıklarımız anılarımız ve gittiğimiz ülkelerle ile ilgili kesinleşmiş yargılarımız... Toparlamak gerekirse önümüzdeki yaz ister deniz turizmi, ister kültür turizmi kesinlikle adresiniz dubrovnik olmalı. Bu satırları yazan kişinin Uzakdoğu takıntısı olan biri olduğu da biline.
Hem konuk blogger olmam hem de Özlem’in sadece Dubrovnik hakkında yazmamı istemesi sebebiyle Dubrovnik üzerinden yürümeye devam edelim.Biz 3 yıldızlı tirena otelde kaldık.Tertemiz bir otel…hemen yakınında çok güzel bir plajı var. Kahvaltısı güzel..çok yıldızlı otellere kesinlikle kanmayın. Biz çok mutlu ayrıldık. Stali grad yani old town yani eski şehir..her akşam gideceğiniz yer..şehrin kalbi ve merkezi..en az yarım gündüzünüzü de fotoğraf çekimi için mutlaka burada geçirin..Bu kaleye kesinlikle bayılacaksınız..Osmanlı hiç hakim olamamış bu kente ancak vergiye bağlamış..
Denizi harika olan Dubrovnik ve çevresi Türkiye tarzı kumsallar arayanlar için yanlış adres olduğunu en baştan belirtelim ki kimse bu hayallerle bu tatile çıkmasın ..deniz harika ama hemen hemen her yerde kayalık ve taşlık..bu sebeple yanınızda deniz ayakkabısı götürmeyi sakın ama sakın unutmayın..
Lokrum ve Lopud adaları hem farklı ada ambiansı hem de tertemiz denize girebilmek için ideal seçenekler. Lokrum adası içinde küçük bir göl barındıran yemyeşil bir ada..burada dikkat edilmesi gereken nokta denizin çok güzel fakat fazlasıyla kayalık olması..bu yüzden denize girerken dikkat edilmeli..değişik bir tecrübe..çok hoşumuza gitmişti..old town’dan botlar kalkıyor..ücretler gidiş geliş ödeniyor..ucuz sayılabilir.. lopud ise daha şirin bir ada ve içinde birkaç farklı plajı var. Sunj beach içlerinde dubrovnik boyunca görebileceğiniz en çok kumu barındıran plaj, gitmekte fayda var..Bu adaya da old town’dan botlar mevcut. Ayrıca tüm adaları içeren öğle yemekli tur seçenekleri de var.
Dubrovnik’te gece hayatı yok denecek kadar az..bu yönde büyük beklentiler varsa destinasyonu değiştirin derim..Şehre ve plajlara genel bir sessizlik hakim ki bu beni çok memnun etmişti..
Yemek olayına gelince sizleri hayal kırıklığına uğratmak istememem ama dağ fare doğurdu diyebilirim. Özellikle deniz ürünleri konusunda beklentileriniz kesinlikle karşılanmıyor..sadece kalamarı ızgara şeklinde yaptıkları ıspanak ile sundukları yemek tercih edilebilir..Bunun dışında biz pizzaya doyduk..En çok da “mea culpa” da yedik pizzalarımızı..Tabiki domuz eti dışında et bulmanın zor olduğunu belirtmeme gerek yok.. Bu noktadan hareketle şehirde bir İtalyan havası olduğu gözle görülür biçimde net..
Çok fazla uzatmak istemiyorum ancak Dubrovnik’i seyahat planlarınızın en başlarına koymanızı kesinlikle tavsiye ediyorum.
En başa dönecek olursak o dönem kalbiniz ve zihniniz hangi yöne yelken açmış ise besleneceğiniz duygular da o yönden esiyor..Uzun lafın kısası bu şehir sizi her anlamda doyuruyor...”

Fotoğraflar ve Yazı: Eylem Alp www.ikincikanal.blogspot.com

Bu senfonide bereketinizin bol olması dileğiyle... by Simay Bülbül

2010-08-29T12:13:00.000+03:00

Moda ile ilgili çok bilgim olmaması böyle yazıları yazmamı çok zorlaştırıyor. Elim moda konusunda kalem tutamadığı için bu işi bilene bırakacağım yazının sonunda ama yine de Simay Bülbül ile ilgili bir iki cümle yazmaktan alıkoyamadım kendimi.

Bu aralar çok keyifsiz olduğum için defileye davetiyem olmasına rağmen, giyinip kuşanıp İstanbul Moda Haftası için İTÜ Taşkışla'ya gitmek biraz zor oldu benim için. Ama iyi ki gitmişim iyi ki Büyücü koleksiyonunu kendi gözlerimle görmüşüm. En kısa zamanda Simay Bülbül'in Galata'da bulunan mağazasının yolunu tutacağıma emin olabilirsiniz.

Defile ile ilgili bilgi ve fotoğraflar için lütfen styletricks'in blogunu bir ziyaret edin. Bol fotoğraflı, bol yazılı ve sonuna eklenmiş videosu ile çok eğlenceli bir yazı olmuş

Benim favorim aşağıda, bir de telefon ile çekilmiş Simay Bülbül fotoğrafım...

Paris Kolajım

2010-08-24T20:59:00.000+03:00

Kendimi Londra ve Paris sokaklarına atmama çok az kaldı. Eylül ayı bol yazılı, bol keşifli bir ay olacak benim ve blogum adına. Bugün blogumu ihmal ettiğim için babamdan zılgıtı yiyince hemen bir çaba içine girdim ve Paris'te nerede kaldım nerede yedim kolajı yapmaya karar verdim.

Paris'te epey otel gördüm ama aralarından sadece bir tanesini gönül rahatlığı ile size önerebilirim. Hotel Passy Eiffel. Passy benim yeni keşfettiğim yerlerden biri. Çok şirin bir yer olmasının yanı sıra H&M, Promod gibi tutkunu olduğum mağazaların burada olması Passy'nin artılarından. Ulaşımı çok kolay ve fiyatlarıda çok uygun. Biz kişi başı 55 euro verdik. Fiyatlar sezona göre değişiyor olsada temiz, şirin ve ulaşımı kolay bir yer için ve Paris standartlarında gayet iyi bir seçim.

Paris'te uyandığım ilk sabahlar genelde kendimi Angelina yollarına vurmamla başlıyor. Angelina hem kahvaltısı hem de tatlıları ile çok meşhur bir yer. Louvre'a çok yakın. Günü planlarken Angelina'da kahvaltı üstüne Louvre turu olarak planlayabilirsiniz. Lakin kahvaltıda yediğiniz hamur işlerini ancak bir günlük Louvre turunda eritebilirsiniz.

Diğer kahvaltı ya da öğle yemeği mekanlarım ise Saint Germain de Prés'de yan yana konumlanmış iki cafe. İtiraf ediyorum buraya ilk gidişim bir umut Johnny Depp'i görürüm belki diye kendimi ikna etmemle oldu. Kendisi buraların müdavimi diye duymuştum. Tabii ki göremedim ama azimliyim bir gün göreceğim. O yüzden bir kahvemi Le Deux Magots'da diğer kahvemi Cafe de Flore'de içerek zaman geçiriyorum. Görsem ne tepki veririm bilemiyorum gerçi ama huzurlarınızda Türkleri rezil edecek bir tepki vermemek için kendimi tutmaya söz veriyorum. Baktım olmadı hemen başka bir memlekettenim diye yutturmaya çalışırım. Şaka bir yana Saint Germain, Paris'in en güzel yerlerinden biri bence. O yüzden sabah, öğle, akşam mutlaka bir uğrayın derim. Akşam yemeği seçeneklerimi sizinle daha önce paylaşmıştım. Hatırlamayanlar buraya tıklayabilir.

Kosinitza mı Kuzgun Baba mı?

2010-08-10T19:59:00.000+03:00

Bugün kardeşim beni elimden tuttuğu gibi Kuzguncuk’a götürdü. Üniversiteye giderken tam dört yıl boyunca Kuzguncuk durağının önünden geçtim ama bir kere bile ışıklardan sağa sapıp bu güzel semti gezmedim. İnsanın kız kardeşi olması ne güzel birşey. Hele yaş farkı az olup her türlü geyik muhabbeti, felsefi muhabbeti üstüne dedikoduyu yapabilmek çok eğlenceli. Bir başka büyük şans ise hafta içi İstanbul’un tadını çıkartabiliyor olmamız. Sessiz sakin bir Salı günü Kuzguncuk’ta arabayı park edip soluğu Pita’da aldık. Kahvaltı yapmak için gitmiştik ama uzaktan bana göz kırpan limonlu keke hayır diyemedim. İyi ki dememişim çünkü hayatımda yediğim en güzel limonlu keklerden birini yedim. İçine bol limon suyu, portakal suyu ve limon kabuğu rendesi koyarak ve hiç bir katkı maddesi kullanmadan yapılmış, yumuşacık mis gibi limon kokan kekimi yedikten, gerekli tüm muhabbetleri tamamladıktan sonra semti keşfetmek için yürümeye başladık. Semt rengarenk evlerle dolu, kilisesi, camisi, dükkanları (bunlardan biri de Bir Kuzguncuk Dükkanı. Çok neşeli ama biraz pahalı bir dükkan), kahvesi, sahili ile farklı bir kültür sanki. Tarihini okurken Kuzguncuk’un eski adının Kosinitza olduğunu öğrendim. Bugun aynı isimdeki restaurantın önünden geçerken bu adın nerden geldiğini merak etmiştim, öğrendim.

Gezinin sonunda Kuzguncuk kitapçısına uğradık. Aslında sadece kitapçı demek yanlış olur çünkü ebrulardan, notalara, plaklardan, resimlere kadar birçok şeyin bulunduğu dükkan çok keyifli. Daha önce Çukurcuma’da bulunan bu dükkan bir sene önce Kuzguncuk’a taşınmış. Biz dayanamayıp iki tane kitap aldık. Biri Katherine Hepburn tarafından yazılmış ‘The Making of the African Queen or How I went to Africa with Bogart, Bacall and Huston and almost lost my mind’. Kitap Hepburn’un The African Queen filmini çekerken yaşadıklarını yazdığı, içinde çok güzel fotoğraflar bulunan bir günce. Kuzguncuk’a yolunuz düşerse kitapçısına uğramadan dönmeyin. Eminim herkes kendine göre bir kitap bulacaktır.

Fotoğraflar: Özlem & Banu Üçüncüoğlu

Ladurée İstanbul

2010-08-09T21:15:00.000+03:00

Champs Elysées’de yürürken Ladurée’yi fark etmemenizin imkanı yok ama ben kendileri ile Londra’da tanıştım. Annemin meşhur kurabiye kutularından bir tane daha almaya Harrods’a gitmiştim ve orada karşılaştık. Ladurée’nin makaronları çok meşhur. Fakat ben makaron sevmediğim için (evet ben tatlı olarak makaronu şehir olarak Prag’ı bir türlü sevememiş biriyim ama bu benim kötü biri olduğum anlamına gelmez) önceleri hiç oralı olmamıştım ama çikolataları ve pastalarını yedikten sonra ölmeden bu muhteşem tatlıları yediğim için çok memnun oldum. Ladurée aslında zincir mağaza. Dünyada bir çok şehirde var. Şimdi sıra İstanbul mağazalarını açmaya gelmiş. Eylül ayında Bebek’te açılacak diye bir duyum aldım, oturdum bekliyorum eylül gelsin diye. Bebek’e gitmek için bir mazeret daha çıktı bana. Yaşasın çikolatalar, pastalar!

Bir tatlı huzur aldım Ege’den

2010-07-28T14:24:00.000+03:00

Blogu takip edenler bilir Akçay diye başladığım tatilimin çoğunu Akçay etrafındaki yerleri keşfederek geçirdim. Görmek istediğim birkaç yere gidemedim ama Ege’nin mis gibi kekik kokusunu soludum. Mehtabını özlemişim onu da görmeden gelmedim. Gezdim, yazdım sonra döndüm evim İstanbul’a. Geride bıraktığım işime gücüme. Bu aralar kafam bir dünya, elimde küçük bir çanta tam gezgin oldum. Sırada ne var bilinmez ama sanki Ege yolları bana yine göz kırpıyor.

Fotoğraf: Özlem Üçüncüoğlu

Ege Keşifleri- Cunda, Alibey Cunda Beach

2010-07-23T21:55:00.000+03:00

Cuma kalabalığında Ortunç'ta yer bulamayınca Cunda'da nereye gidelim derdine düştük ama bu telaş çok uzun sürmedi. Alibey Club limana geldiğinizde marina arkasında yeldeğirmeni kumsalında çimlere yayılmış minderleri, locaları, havuzu ve deniziyle sizi bekliyor.

Tesis iki hafta önce açılmış. Personeli çok canayakın ve hızlı. Restaurantı olduğu için yemeğinizi de burada yiyebilirsiniz. Oldukça cömert porsiyonlarda gelen yemekler bizden geçer not aldı. Ömer Penne Arabiata'yı çok beğendi.

Tek sorun denizi... Bütün hafta Kadırga Koyu, Ortunç gibi plajlarda yüzdükten sonra buranın denizi bizi pek açmadı. Ama merak etmeyin havuzu var ve tesisin sunduğu konfor bu açığı kapatmak için yeterli. Havuzdan çıkıp çimenlerin üzerindeki minderlere kendimizi bırakmayı ve güneşten kaçıp localarda uyuklamayı pek sevdik. Çaldıkları müzikler de ayrı bir güzel.

Sabah telaştan fotoğraf makinemi evde unuttuğum için telefonum kameram oldu ve bu kareleri çekti. Bu arada unutmadan giriş 20 TL.

Ege Keşifleri- Cunda, Ortunç Club

2010-07-20T15:43:00.000+03:00

Cumartesi gününden beri Akçay’da kalıyorum ama daha Akçay’da denize giremedim. En son kendimizi Cunda’da bulduk ve mavi bayraklı Ortunç Club’a gittik. Bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine önce Dersal’a gittik ama orası bizi pek açmadı. Sonra Ortunç Club’u keşfettik. Aslında 30 yıldır açık olan işletme bu sene ciddi bir tadilata girmiş ve Ortunç Plajı Ortunç Club olmuş. Daha önceki halini bilmiyorum ama bu Club hali pek bir güzel olmuş. Aslında otel olan Ortunç Club, günü birlik misafirler için de çok iyi bir seçenek. Giriş ücreti 50 TL. 20 TL giriş ücreti olarak alınıyor 30 TL ise hesabınıza yükleniyor. Yediğiniz içtiğiniz bu 30 TL’den düşülüyor. Fiyatı önce çok gelebilir ama inanın ortamı, denizi, yemekleri bu fiyata değer. Sadece servisi ile ilgili biraz sıkıntı yaşadık lakin çok yavaşlardı. Ama insan tatilde olmaya görsün bu bile canımızı sıkmadı.

Otelde kalanlarla sohbet ederken öğrendik ki odaları çok güzelmiş. İki kişi bir günlük fiyatı 400 TL. Denizi çok güzel, zaten mavi bayraklı. Genelde çok soğuk olduğu ile ilgili bir sürü şikayet duyduk ama ben soğuk deniz sever biri olarak halimden çok memnundum. Yemekleri ise ayrı güzel. Hepimiz farklı farklı yemekler yedik ve hepsi birbirinden lezzetliydi. Ben karamelize soğanlı, kurutulmuş domates, ceviz ve mozarella’lı pizza yedim. Hmmm.... Çoook lezzetliydi. Bir daha gidersem kesin yine aynı pizzadan yerim.

Ortunç Club’a ulaşım Cunda merkezden taksi ya da araba ile mümkün. Gözden uzak olması ile epey ün yapmış sanırım çünkü bir çok ünlüyü misafir etmiş. Benim şansıma Ozan Güven ve Melisa Sözen ordaydı. Sizin şansınıza kim çıkar bilmiyorum.

Kaz dağlarında gün batar biz seyre dalarız...

2010-07-19T22:08:00.000+03:00

Ben bugün balık oldum, Kadırga Koyu’nda yüzdüm

2010-07-18T22:16:00.000+03:00

Assos’a en son ayak basmamın üstünden 13 yıl geçmiş. Zaman nasıl uçup gitmiş, daha dün gibi Kadırga Koyu’nda su alacak bir bakkal bulamadığımız günler. Şimdi sahil boyunca bir sürü plaj, market, restaurant emrinize amade. Mavi bayraklı denizi o kadar güzeldi ki bütün gün denizden çıkmadım, balık oldum yüzdüm yüzdümmm....

Evimize dönmeden önce Behramkale’ye ve Assos antik kente uğramadan edemedik. Assos M.Ö. yedinci yüzyıldan beri ayakta. Tarihi evlerden oluşan köyde, Ortaçağ mimarisinin örnekleri içinde dolandık durduk. Mimarisi Dubrovnik’in mimarisine çok benziyor (çok daha küçüğü tabii). Assos’un tarihini okurken ünlü filozof Aristoteles'in burada evlendiğini öğrendim.

Güneş en güzel Behramkale'de batarmış. Ben güneş batımını yakalayamadım ama size biraz Assos havası getirdim.

Bu arada yolu Assos'a düşecek olanlara duyurulur, 22-25 Temmuz tarihleri arası Assos Athena Festivali var.

Fotoğraflar: Özlem Üçüncüoğlu

Gelecek Kimliksizdir - Panelden Sergiye Hussein Chalayan

2010-07-17T14:52:00.000+03:00

Perşembe günü İstanbul Moda Akademisi’nin düzenlediği paneldeHüseyin Çağlayan, Ece Sükan ve Gülay Hasdoğan moda tasarımı ve endüstriyel tasarım üzerine bir sohbet gerçekleştirdi. Hüseyin Çağlayan’ın panelinden aklımda kalan en çarpıcı cümlede bu yazının başlığını oluşturdu. Konuşmasının birçok yerinde kimliksizliğe ve kimlik yaratmaya değinen sanatçı, tasarımcı belki de bir bakıma filozof, yarattığı yaratıcı kimliği ile çok güzel işlere imza atmış.

Ben fotoğraf çekmekle meşgulken Styletricks de notlar almakla meşguldü. Daha ayrıntılı notlar için Styletricks’in blogunu ziyaret etmeniz yeterli.

Panelden sonra soluğu İstanbul Modern’deki Hüseyin Çağlayan 1994-2010 sergisinde aldık. Çok çarpıcı eserlerin sergilendiği sergi beni önce hüzünlü bir moda soksada serginin sonuna doğru sergilenen SS 2008 Readings ve AW 2007 Airborne eserleriyle beni benden aldı. Sergi 24 Ekim’e kadar gezilebilir. Lütfen kaçırmayın, bir Türk olarak çok gurur duyacaksınız!

Buda-Tuna-Peşte

2010-07-13T22:14:00.000+03:00

Gidenler bilir Doğu Avrupa şehirlerinin çok kasvetli bir havası vardır. Aralarında çok güzel şehirler olmasına rağmen kasvetli hava ve gotik binalar yüzünden birçoğuna ısınamadım bir türlü. Ama Budapeşte’nin ayrı bir yeri vardır gönlümde.

Diğer Doğu Avrupa şehirleri gibi Budapeşte’de komunizmden ve kasvetli havadan nasibini almış olsa da güneşli havalarda bu şehir çok güzel gözükür. Tuna’nın ikiye ayırdığı Buda ve Peşte şehrin iki farklı yüzü. Buda yani eski şehir oldukça tepelik ve şehrin zenginlerine ev sahipliği yapıyor. Peşte ise Budapeşte’nin yeni yüzü. Şehrin bu kısmı 19. yüzyılda inşa edilmeye başlamış ve çok güzel binalardan oluşuyor. Buda kalesi ile karşı karşıya bakan güzelim Parlemento binası ve Opera Binası Peşte’de. Zincir Köprü (Chain Bridge) şehrin en belirgin yapılarından biri. Bence Budapeşte en güzel görüntüyü güneş battığında Buda kalesinin tepesinden veriyor. Uzun süre Osmanlı egemenliğinde kalmış bu ülkede Türk Hamamları çok meşhur. Hatta turizme ciddi bir katkısı var. Budapeşte Avrupa’nın en büyük termal kaynağına sahip. Ben pek hamam sevmediğim için yanına bile uğramadım ama gidenler, görenler, sevenler anlata anlata bitiremezler.

Macaristan tarihinden bugüne kalan bir alışkanlık Macarların bira ile herhangi bir kutlama yapmamaları. Sanırım yeni kuşak bunu artık ciddiye almıyor ama bundan 11 yıl önce bu alışkanlığı inatla uygulayan son Macar ile kadeh kaldırmaya çalışırken elim havada kalakalmıştım. Daha sonra hikayeyi anlattılarda biraz rahatladım. 1848-49 yıllarında Macaristan İhtilalinde Macarlar Avusturyalılara karşı savaşı kaybetmiş. Avusturya ordusuda bunu bira içerek kutlamış. O günden sonra Macarlar 150 yıl boyunca hiç bir kutlamalarını bira ile yapmamış.

Macaristan’ı ilk ve son defa 1999 yılında gördüm. Bu sene yolum bir kere daha düşsün diye hummalı bir çalışma içindeyim ama ne kadar başarılı olabilirim bilemiyorum. Maalesef 99dan bugüne pek fotoğraf kalmamış. O yüzden şimdilik internetten bulduğum fotoğraflarla idare etmek durumundayım.

Kapalı Çarşı

2010-07-12T22:33:00.000+03:00

Tarihi yarımadayı oldum olası çok sevmişimdir. Şehrin neresinden baktığım farketmez, her yerden ayrı güzel gözükür. Vapurla Kadıköy’den Eminönü’ne geçerken ayrı bir güzel, Galata Kulesi’nin tepesinden ayrı... Cumartesi günü yabancı misafirlerimize Kapalı Çarşı’yı gezdirirken inanılmaz bir yağmur yağmaya başladı. Bizde tam bir halı dükkanının en üst katında halılara bakarken, dükkanın sahibi ‘Kapalı Çarşıyı hiç tepeden gördünüz mü?’ diye sordu ve perdeleri açıp bize manzarayı gösterdi. Hepimizin fotoğraflardan aşina olduğu bu manzarayı yağmur altında görünce gözlerime inanamadım. Gri bulutlar çarşının üstünde kasvetli bir hava yaratmıştı ama sanki farklı bir zamandan çıkmış bir sahne vardı karşımda. Yanımda fotoğraf makinem olmadığı için kendi kendime çok söylendim ama nafile. Cep telefonum ile çektiğim zavallı fotoğrafı buraya koymamaya karar verdim.

Rengarenk dükkanlardan mı yoksa tarihi dokusundan mı bilmiyorum ama kapısından girer girmez farklı bir havaya giriyorum. Çarşıdaki herşey benim olsun istiyorum...

Paris'in Tatlıları

2010-07-05T19:19:00.000+03:00

Paris denilince aklıma inanılmaz tatlıları geliyor. Kim “Paris’e gidiyoruz” dese mutlaka ekler ye, milföy ye yok efendim sıcak çikolata iç, macaronlarını dene demekten bir hal oluyorum. Fransa’nın Patisserie kültürü benim gibi tatlı aşıkları için yaratılmış resmen. Ne hikmettir bilinmez Paris’te tatlı yemekten şeker komasına girecek kıvama gelirim ama hiç kilo almam. O yüzden Paris’i free zone ilan ettim.

Yolu Paris’e düşecek olanlar, bu tatlıları kaçırmayın!

Kitaplarım

2010-07-02T17:00:00.000+03:00

Montaigne Denemeler’inde kitaplar için şöyle der: İki alışveriş (dostluk ve aşk) raslantılara ve başkalarına bağlıdır; biri aramakla bulunmaz kolay kolay, öteki yaşla solar gider. Onun için yaşamımı doldurup doyuramazdı onlar. Üçüncü alışveriş, kitaplarla kurduğumuz ilişkidir ki daha sağlam ve daha çok bizimdir. Ötekilerin başka üstünlükleri vardır ama bu üçüncüsü daha sürekli ve daha kolayca yararlıdır. Ömür boyu yanı başımda, her yerde elimin altındadır.

Ara sıra Montaigne’i elime alıp karıştırırım. Geçenlerde kitaplar bölümünü okurken sizlere benim yanı başımda duran canım kitaplarımdan bahsetmek istedim. Yatağımın ucunda, elimin altında, kitaplığımda baş köşede olan kitap listem aslında çok da uzun değil. Bazıları ilham almak için sürekli karıştırdığım kitaplar, bir kısmı ise yeni okuyormuş gibi sürekli okuduklarım.

Sizi bilemem ama bana bazen gelirler (meşhur heyheylerim) ve aylarca elime kitap almam. Sonra o dönem biter ve haftada iki üç kitap bitirir kıvama gelirim. Şimdilerde de bu haldeyim. Elimde sürekli bir kitap arkamdan atlı koşturuyormuş gibi hızlı hızlı okuyorum.

Neyse gelelim yanı başımdaki kitaplara;

Bu yazıya konu yaratan Montaigne Denemeler

Tom Robbins ve Parfümün Dansı

Paulo Coelho ve Simyacı (gerçi tüm kitaplarını çok severim ama Simyacı her canım sıkıldığında açıp tekrar tekrar okuduğum bir kitap.)

Listeye yeni katılan Neale Donald Walsch ve Conversations with God serisi

Son olarak Bernard Shaw: Gülen Düşünceler. Shaw der ki "Bu dünyada ilerleyen kişiler, kolları sıvayıp istedikleri ortamı arayan, bulamayınca da yaratan kişilerdir". Şimdi gel de tekrar tekrar okuma kitabı!

Başkent Tunus dışında nereleri görmeli ?

2010-06-30T00:25:00.000+03:00

Malum bir ülke gezilirken ilk gidilen yer oranın başkenti oluyor. Tunus'a gittiğim zaman gördüğüm son yer başkent Tunus olmuştu ki çok da etkilendiğimi söyleyemeyeceğim. O yüzden Tunus yolcularına bir kaç alternatif sunmak istedim.

Fotoğraf çekmenin sihirli bir gücü var ve her seferinde bunu keşfetmek çok keyifli

2010-06-26T15:09:00.000+03:00

Son birkaç günü gri bulutların verdiği sıkıntıyla geçirdim. Keyfim yerine gelsin diye herşeyi denedim ama işe yaramadı. En son dün akşam Kolera Günlerinde Aşk’ı seyredip Florentino Ariza’nın aşkı uğruna bir ömür beklediğini gördükten sonra iyice moralim bozuldu ve kendimi uykuya verdim. Bir aşk uğruna bir ömür feda eder miyim? Kesinlikle ederim ama bu arada kaybedilen zaman beni çok üzüyor. Bu melankolik havayı bir türlü atamamıştım üstümden. Ta ki öğleden sonra Bebek sahilde fotoğraf çekmeye başlayana kadar. Sabah katıldığım ve çok da zevk alamadığım bir kursun üstüne fotoğraf sevdasına kurban verdiğim bir arkadaşımla soluğu Bebek’te aldık. Malum, havalar kan ter içinde kalmadan yürümek ve fotoğraf çekmek için çok ideal. Biz de başladık fotoğraf çekmeye ve işte size ulaşan kareler.

Paris'te İki Uzakdoğulu

2010-06-23T10:48:00.000+03:00

Sipariş üzerine Paris rehberi çok yakında burada olacak. Ama ondan önce yeni keşfettiğimiz iki restauranttan özellikle bahsetmek istiyorum.

Aynı sokakta sıralanmış biri sushi diğeri ise Çin ve Thai yemekleri sunan Kaiten ve Diep bu aralar uğrak noktalarımız arasında. Aynı ailenin sahip olduğu restaurantlar geniş bir menü ile hizmet veriyor. Benim favorim Diep ve Çin yemekleri. Çok ucuz bir seçenek değil ama Paris'de güzel bir yemek yiyelim derseniz listenizde olması gereken bir yer.

Diep'in adresi 55 rue Pierre Charron, Kaiten'in ise 63 rue Pierre Charron. Metro'yla gidecekler, George V'de inin Iran Air'ın yanındaki sokaktan girince iki restauranttı da göreceksiniz.

Şimdiden afiyet şeker olsun

Gezmek! Nereye Kadar?

2010-06-22T21:28:00.000+03:00

Seyahat etmenin verdiği özgürlük duygusunu başka hiçbir şeyde bulamam. Genelde bir yere giderken en erken uçağa binmeye çalışırım ki günü kaybetmeyeyim. Sabahın ilk ışıklarında havalimanına doğru yola çıkarken içimi inanılmaz bir neşe kaplar. Aynı gün içinde kendimi bambaşka bir milletin içinde bulabilmek beni çok heyecanlandırıyor. Benim bu gezme merakım birçok kişinin dilindedir. Arada bir sorarlar: “Geziyorsun ama nereye kadar?”. Bende buradan cevap veriyorum, ölene kadar!

Neden mi?

İlk mazeretim göbek bağımın Atatürk Havalimanı’nda düşmüş olması. Şaka yapmıyorum. Havalimanı ile özel bir gönül bağım var. Bu yüzden sık sık yolum düşsün diye elimden gelen her türlü çabayı sarfediyorum. İkincisi gezi merakımın aile yadigarı olması. Babaannem için gezmek deyince akan sular dururdu. Annemle babam sinemaya gidiyoruz der evden çıkıp soluğu İzmir’de alırdı. Yani kanıma işlemiş benim bu gezi tutkusu. Üçüncü olarak dedim ya ben kendimi en çok yeni yerler keşfederken özgür hissediyorum. Aklımda sadece gezmek tozmak, gam yok tasa yok...

Çünkü gezmek hayatın bana sunduğu en büyük lüks.

Çünkü benim paşa gönlümün en büyük tutkusu bu.

Doğru yer doğru zaman

2010-06-20T21:31:00.000+03:00

Atlas dergisinin hayatımda çok özel bir yeri var. 8 ay staj yaptığımı ve bütün bu süre zarfında mutluluktan uçtuğumu bir kenara bırakırsam, dergide gördüğüm her fotoğrafın bir Türk fotoğrafçısının elinden çıkmış olması beni her zaman çok gururlandırmıştır. Her sayısını takip ettiğimi söyleyemem ama çıkardıkları özel sayıları genellikle kaçırmam. Bugün de Foto Atlas özel sayısını görünce almadan edemedim. Dergiyi okurken de Atlas fotoğrafçılarından öneriler bölümünden birkaç noktayı sizlerle paylaşmak istedim.

Gökhan Tan yazısında seyahatin fotoğraf çekmek için motivasyon sağladığından bahsediyor ve şöyle devam ediyor: "Seyahat etmenin özendirici etkisini göz ardı ediyor değilim. Ama benzer bir motivasyonun, içinde yaşanan mekan için de hissedilmemesinin, dünyanın en ilgi çekici coğrafyasına dahi gidilse, fotoğraf adına olumlu sonuçlar vermeyeceğine inanıyorum." Sanırım aramızda Gökhan’a katılmayan yoktur. Nereye gidersek elimizde bir makine herşeyi fotoğraflamak ve döndüğümüzde arkadaşlara, eşe dosta göstermek isteriz. Potansiyel fotoğrafçı rollerimize bürünmemize günlerin kaldığı bu yaz döneminde Atlas fotoğrafçılarının önerilerini sizlerle paylaşmak istedim ki gittiğiniz seyahatlerden güzel fotoğraflarla dönün.

Işığın geliş yönü ve açısı fotoğraf çekiminde çok önemli. Gün içinde fotoğraf çekmeye en müsait zaman sabah ve akşam üstü. Ama öğlen ışığında fotoğraf çekmeniz gerekiyorsa konuya daha da yaklaşın ki daha az sorunlu bir alan tercih etmiş olun. Komposizyonu iyi kurgulayın. Ali İhsan Gökçen kaosu düzenleyin ve sade bir anlatım seçin diyor. Çünkü seçilen konunun en iyi şekilde anlatılmasını sağlayan öğe sadeliktir. Bir de uygun bakış açısı.

İyi bir fotoğraf için doğru zamanda doğru yerde olmak çok önemli. Hakan Öge tek bir kare uğruna saatlerce sıkılmadan ışığın iyi bir konuma gelmesini beklediğini söylüyor.

Ben daha o kadar profesyonel bir bakış açısı sağlayamadım ama nacizane doğru yer doğru zaman karelerim yine de yüzümü gülümsetiyor.

Ege Üçlemesi

2010-06-14T22:10:00.000+03:00

Aramızda tatil sezonunu açıp boy boy fotoğraflarını yayınlayanlardan mıdır bilinmez bütün gün deniz, güneş, kumsal özlemi çektim durdum. Sonra da size Türkiye’de en çok sevdiğim yerlerden hiç bahsetmediğimi hatırladım.

Çocukluğumun en güzel anıları İzmir, Seferihisar’da geçti. Ailece en güzel fotoğraflarımızın arka fonu hep Seferihisar'dır. Siz burayı Çağan Irmak’ın Babam ve Oğlum filminden hatırlayabilirsiniz ama ben o zamanlar toz pembe hayatımla, bir elim yağda diğeri balda, annem babam emrime amade, plastik kovalarım yanımda hatırlarım.

Sonra büyüdüm. Artık tek başıma tatile çıkabilecek yaşlara geldiğimde yolum Bozcaada’ya düştü. Ne içtiğim şarabın tadını, ne girdiğim suyun soğukluğunu ne de izlediğim gün batımını unutabilirim. Bozcaada’ya gidip oraya aşık olarak dönmek benim gibi Ege tutkunu biri için kaçınılmaz bir sondu sanırım.

Sonra biraz daha büyüdüm. Bir 19 Mayıs tatili Alaçatı ile tanıştım. O zamanlar bu kadar kalabalık değildi. Tahmin edin ne oldu? Buraya da aşık oldum. Şimdilerde fotoğraflara bakarken fark ediyorum da buralar biraz birbirini anımsatıyor bana.

benim güzel evim

2010-06-10T22:03:00.000+03:00

Sipariş üzerine Londra Rehberi :)

2010-06-06T15:13:00.000+03:00

Ulca ve Asım’ın Londra ziyaretine günler kala kısa bir Londra rehberi huzurlarınızda! Yazılacak çok yer var ve liste uzadıkça uzuyor. Yazının selameti açısından olabildiğince kısa tutmaya çalıştım.

Benim gibi İngiliz müziğini seviyorsanız o zaman Londra’nın pubları sizin için birebir. Benim favori publar listemin başında Angelic geliyor. Evet biliyorum bu isim size tanıdık geliyor ama inanın bizim Anjelique ile alakası yok. Angelic’e en kolay ulaşabileceğiniz metro istasyonu ‘Angel’. Adresini hemen not edin, 57 Liverpool Road, Islington, Angel, London, N1 0RJ

Bir diğeri ise Shakespeare's Head. Burası ile ilgili belirtilmesi gereken konu lezzetli pub yemekleri. İngiliz kahvaltısı ya da fish and chips ya da shepherds pie mi yesek ne yapsak diye düşünüyorsanız durağınız Shakespeare's Head. Ben her gittiğimde mutlaka buraya gidip bir İngiliz kahvaltısı ısmarlarım. Vejeteryan seçimleri de olduğu için gönül rahatlığı ile öneriyorum. Utanmasa içinden çıkacak metro durağının adı Holborn. Adresi ise 4-68 Kingsway, Holborn, WC2B 6BG.

Fuel, Covent Garden’a gitmişken uğramanız gereken bir yer. Hem meydanda yeri var hem de terasına çıkıp etrafı seyredebiliyorsunuz. Londra-1 yazısında gördüğünüz Covent Garden manzarası Fuel’ın terasından çekildi. Fotoğrafta beni görebiliyor olsaydınız, elimde bir Pimms yanında da bir nachos tabağı hemen gözünüze çarpardı.

Ömer’in favorisi Leicester Square’de ki Chandos. Chandos benim öğrencilik günlerimin geçtiği pub olduğu için gönlümde ayrı bir yeri vardır. Happy hour a denk gelmeye çalışın, cüzdanınız bayram eder. Chandos, Pret A Manger’in tam karşısında.

Londra’da en sevdiğin restaurant neresi diye sorarsanız işte cevabım. Moro. Önerim bir şişe Rioja ve çeşit çeşit tapas. Burada Madonna’yı gördüğümü söylemeden geçemeyeceğim. Yemek yerken uzakta inanılmaz bir kalabalık gördüm. Sonrası şöyle gelişti

-Ozlem : (garsona) ne var ileride?

-Garson: madonna klip cekiyo

Ozlem: neeeeeee ???

Ve koşarak oraya doğru koşuş. Gerçi çok kalabalıktı çok da bir şey göremedim ama sizin şansınız benden çok olabilir J

Moro bulunması zor bir yerde. Bu rehberi yazarken birkaç kez tarif etmek girişiminde bulundum ama bir paragraf yer almasını bir kenara bırakın bir de çok karışık bir tarif oldu. O yüzden internet sitesine tıklamanızı öneriyorum http://www.moro.co.uk/moro/restaurant/default.asp .

Artık Türkiye’de de oldukları için Nando’s ve GBK yi yazmiyorum. Ama yolunuzun üstünde varsa ve ne yiyelim diye sorularla canınız sıkıldıysa kaçırmayın derim.

Fransiz yemegi severler Le Sacre Coeur'e bir uğrayın. (18 Theberton Street, London, N1)

Pikniğe gitmeden önce nereden ne alalım derseniz iki durağınız var;Pret A Manger ya da EAT. Londra’nın her noktasındalar o yüzden adres vermeme gerek yok.

Thames nehri üzerindeki barlar da kesin gidilmesi gereken yerler arasında.

Yemek yediniz, içkinizi içtiniz artık dans etmek için hazırsınız. Canınızda salsa mı yapmak istiyor. O zaman 1996’dan beri favori mekanımız Bar Salsa. Charing Cross yolu üzerinde çok merkezi bir yerde olan Bar Salsa’da yemek yiyebilir, ders alabilir ya da benim gibi kimseyi takmadan yerinizde salsa yapmaya çalışabilirsiniz. Kapıda uzun bir sıra olabilir. Ben daha hiç sıraya girmedim ama ne olur ne olmaz biraz erken gitmekte fayda görüyorum.

Bir başka önerim (özellikle müdavimleri için) Buddha Bar. En yakın metro durağı Temple. Duraktan inince kalabalığa doğru ilerleyin!

Görmeden gelmeyin kısmına Londra-1 yazımda değinmiştim ama birkaç noktanın üstünden geçmekte fayda görüyorum.

Notting Hill: Alışveriş sevenlere duyurulur! Buradaki dükkanlarda 35 sterline Donna Karan elbise bulmuşluğum var.

Oxford ve Regent Street: Artık mecbur gideceksiniz, görmeden dönmek olmaz.

Covent Garden: Her an cıvıl cıvıl bir yer burası. İnsan yerinde duramıyor. Alışverişe gidin, yemeğe gidin, içki içmeye gidin, Candy Cake’de muffin yemeğe gidin... ama mutlaka gidin

Zamanı bol olana Greenwich’i öneririm. Zamanı olmayanlara ise ne olursa olsun mutlaka Soho ve nehir kıyısı yürüyüşlerini...

17 Mardinli

2010-06-05T14:09:00.000+03:00

Mardin'in Bilge Köyü 4 Mayıs 2009’da bir düğün evine yapılan silahlı baskın ve 44 kişinin ölümü ile gündeme gelmişti. O günden geriye çok büyük acılar kaldı. Hiç tahmin edemediğim bir yanlızlıkla baş başa kalmış Bilge Köyü çocuklarının 17 tanesi geçtiğimiz hafta İstanbul’daydı. Gezi ile ilgili yazıları Habervesaire’den takip edebilirsiniz

Arnavutköy'de Şehir Masalları

2010-06-04T18:55:00.000+03:00

Moda tasarımcısı Zeynep Ökmen’in tasarımları, Hasan Emre Dipşar’ın kareleriyle buluşunca ortaya Şehir Masalları sergisi çıkmış. Moda tutkunu Ulca ve fotoğraf tutkunu benim için biçilmiş kaftan olan bu sergide çekilen fotoğrafları ve moda üzerine yorumları Ulca’nın sitesinden takip edebilirsiniz.

Tasarımlar ve masalları farklı bir bakış açısıyla yorumlayan fotoğraflar çok güzel. Her fotoğraf ayrı bir masalı anlatıyor. Alice Harikalar Diyarında, Kırmızı Başlıklı Kız, Pamuk Prenses.... Bildiğimiz bütün masalların kareleri Zeynep Ökmen'in tasarımları ile bu sergide. Ayrıca Mine Kerse’nin şapka ve çantalarını da yine bu sergide bulabilirsiniz! Maalesef sergi sadece 1-8 Haziran tarihleri arasında açık. O yüzden acele edin derim (Adres : Arnavutköy Dere Sokak No.3).

Dedim ya benim fotoğraflarım styletricksde. Şimdi sizi Hasan Emre Dipşar’ın harika kareleri ile başbaşa bırakıyorum. İyi seyirler!

Galerinin sahibi Selvin Cuhruk Gafuroğlu’na bize çekim yapma fırsatı verdiği için sonsuz teşekkürler.

Küçük Bir Kaçamak

2010-06-04T17:21:00.000+03:00

İnanılmaz yoğun geçen bir kaç ayın ardından bugün kendime izin verdim ve arkadaşımla minik bir boğaz sefası yaptık.

Güne erken başladık ve kahvaltı için soluğu Aşşk Kafe’de aldık. İnsanın bakmaya doyamadığı manzara dost muhabbeti ile çok daha keyifli oluyor.

Ama gün orada bitmedi tabii. İkinci durağımız Arnavutköy Galeri Selvin ve Şehir Masalları sergisi oldu. Sergi ile ilgili daha detaylı bilgi birazdan blogumda.

Bebekte küçük bir yürüyüş, Müge Ersin’in yeni mağazası ve bayılıp alamadığım mavi elbisenin dışında İstanbul’da en çok sevdiğim yerlerin başında gelen Mangerie’de kahve ile bitirdiğimiz günün tadı damağımda kaldı.

El Atan Şehir Antwerp

2010-05-31T14:18:00.000+03:00

Elimde bir uçak bileti olunca çocuklar gibi şen olan ben bazı yerlerden hiç haz etmiyorum. Bunların birkaçını önümüzdeki günlerde sizlerle paylaşacağım ama bir tanesini şimdi söyleyeyim: Brüksel. Brüksel’e yolum beş-altı kere düştü ama sadece bir kere Brüksel’de kaldım. Diğerleri şimdi anlatacağım Antwerp (Anvers)’de geçti.

Antwerp gri bulutları, durmayan yağmuru ve soğuk silüeti ile bilinirmiş. Şehir beni sevmiş olacak ki bana bu soğuk yüzünü hiç göstermedi. Cıvıl cıvıl sokaklar, güneşli günler ve mis gibi kanal havası ile hep güzel vakit geçirdim, bol bol alışveriş yaptım, yedim, içtim...

Grote Markt (Main Square), yemek yemek ya da bir kahve ısmarlayıp etrafı izlemek için ideal bir yer. Het Steen, Cathedral of our Lady, şehre adını veren efsanenin başrol oyuncusu Brabo’nun heykeli görülecek diğer yerler arasında. Efsaneye göre Schelde nehri kıyısında yaşayan Antigoon, geçen gemilerden haraç toplar, vermeyenlerin elini kesermiş. Genç kahramanımız Brabo, devi öldürmüş ve elini keserek nehire atmış. Şehrin adı da el atan anlamına gelen hand werpen olmuş.

Rıhtım ve nehir kıyısı yürüyüşleri benim favorim. Bunların hepsi birbirine çok yakın mesafede olduğu için şehri genelde bir gün içinde bitirebiliyorsunuz. Tabii siz hazır gelmişken alışveriş de yapayım derseniz o başka. Meir Caddesi alışveriş için en güzel yer. Türkiye’ye bir türlü gelemeyen H&M, Esprit ve Promod bu küçük şehirde oldukları için genelde bir günümün tamamı bu mağazalar arasında mekik dokuyarak geçiyor.

Yarım milyonluk nüfusu ile olduça zengin bir şehir Antwerp. Pırlanta borsasının burada olmasının büyük etkisi var tabii. Belçika’nın ün salmış biraları ve çikolatasını Antwerp’de de bulabilirsiniz. Hatta gidenler uğramadan gelmesin notlarıma hemen bir tane daha ekliyorum. Antwerp’deki en iyi çikolata ve tatlı Del Rey’de. Benim cennet mekanımım adresi Appelmansstraat 5 – Antwerpen.

Antwerp’e gideceğim bir vakit Antwerp’li bir arkadaşıma nerede yiyelim , nereye gidelim diye sormuştum. O da bana nerede kalacağımı sordu. O an aklımdan şunlar geçiyordu, ‘Antwerp’in bir köşesinden diğerine koşsam yarım saatte bitiririm şehri, ne demek nerede kalıyorum be adam! söylesene nereye gidilir sizin şehirde?’

Ama tabii ki hanımefendiliği elden bırakmadan kaldığım oteli söyledim o da bana gidebileceğim 1-2 yer söyledi ve ben tabii ki onların dışında neresi varsa gittim. Daha sonra kendisini İstanbul’da misafir etme şansı buldum ve büyük şehir nasıl olurmuş gösterdim

Nerelere mi gittim?

La Luna: Çok da ucuz bir yer değil ama sushi’sini herkese öneririm. (Adres: Italiëlei 1)

La Cigale d'argent:Mekanın ambiyansı ve servis kalitesi ağzınızı açık bırakacak. Biraz pahalı olsa da ben kesinlikle gidin derim. (Adres: Appelmansstraat 172018)

Lamalo Oriental: Adı İsrailce’de Neden Olmasın (Why not)? olan restaurant daha uygun fiyatlı menüsü ile servis veriyor. Falafel sevenler kaçırmasın! (Adres: Appelmansstraat 21 2018)

Nehir hattı boyunca birçok bar ve restaurant var. Biz rastgele bir tanesine girdik, hayatımızda içtiğimiz en güzel tekilayı içip zil zurna otelimize döndük. Keşke adını hatırlayabilip buraya yazabilseydim ama inanın hatırlamıyorum. Doğru barı bulana kadar içmeye devam edin.

Belçika’ya gidip Brüksel’de can sıkıntısı çekenlere duyurulur, atlayın bir trene ve soluğu Antwerp’de alın.

Krung Thep – Melekler Şehri

2010-05-24T16:59:00.000+03:00

Bu aralar Bangkok’dan savaş haberleri geliyor. Şehri hep iç savaş fotoğrafları, askerler ve protestocular ile görüyoruz. Blogu yazmaya başlamadan önce burada siyaset konuşmayacağıma dair kendime söz vermiştim (beni tanıyanlar bilir- hiç çenemi tutamam bu konuda!). Şimdi yorum yapmamak için kendimi çok zor tutuyor olsamda Bangkok’u bende bıraktığı anılarla hatırlamayı tercih ediyorum. En azından bu yazının selameti için.

Bangkok’la ilgili ilk bilinmesi gereken gidip de görmeden zihninizde canlandıramayacağınız kadar renkli bir dünya olması. İkinci ve en can alıcı nokta (!) ise sıcak ve nemli havası. 5 dakikada bir kliması olan bir dükkana kendimi atmaktan helak oldugum Bangkok sokaklarında gezinirken hiç bilmediğim bir kültürün içinde olduğum için çok heyecanlıydım. İlk defa Uzak Doğu’ya ayak basmıştım ve şu ana kadar gördüğüm hiçbir yere benzemiyordu. Eski Siyam şimdinin Tayland’ı, inanılmaz bir kültür. Tamam! Sokaklarda size karşı uygun adım marş ilerleyen hamam böceği ordusu olabilir ama benim gibi saatlerce yürüyerek şehri keşfetmeyi sevenlerdenseniz böceklerden keyif bile alabilirsiniz.

Bangkok’daki en ihtişamlı yapı Grand Palace. Sarayı gördüğümde heyecanımı saklamadan her köşenin fotoğrafını çeken Japon turistlere benzemiştim. Wat Phra Kaew (Emerald Buddha), Kralın yazlık sarayı, Temple of Dawn, Golden Mount, Wat Trimitr’de kesin görülmesi gereken yerler. Buralarda ne mi var ? Buda heykelleri, budist rahipler ve törenleri sizleri bekliyor. O kadar farklı bir kültürle karşılaşacaksınız ki benim gibi yeni bir şey keşfedince zıp zıp zıplamak isteyenler yerlerinde duramayacaklar. Bir nehir turuna katılın. Alışveriş yapın, herşey çok ucuz ve daha da ucuza almak için kıyasıya pazarlık yapabiliyorsunuz. Türkiye’de yüzlerce liraya satılan ev aksesuarlarını Silom Road üzerindeki tezgahlarda veya küçük mağazalarda 5-10 dolar gibi bir fiyattan satın alabiliyorsunuz. Lüks alışverişi sevenler doğru Siam Paragon’a. Daha etnik bir alışveriş turu için floating market sizleri bekliyor. Mutlaka ama mutlaka masaj yaptırın. Masajdan hiç hoşlanmayan ben her gün masaja gidelim diye yalvarır olmuştum. Bizim favori mekanımız Orchid, taksiciye narativa izipsi (Narathiwat 24) derseniz sizi hemen o caddeye götürecektir.

Unutmadan bir yer daha söylemem lazım. Çok fazla yoruma gerek olmayan ve meşhur gece hayatının olduğu Patpong.

Ama bizim ne işimiz var Patpong’da! Şöyle doğru dürüst yerler yok mu derseniz size 2 önerim olacak:

Bed Supperclub - İstanbul’dan da tanıdığımız Supperclub çok güzel bir binanın içinde klüp ve restaurant olarak iki ayrı bölümden oluşuyor. Binayı gördüğünüz an parti moduna giriyorsunuz. Kapıda bizi içeri buyur eden kişinin kadın mı erkek mi olduğu üzerine yaptığımız uzun tartışmadan sonra ilk black sin siparişimizi verdik ve eğlence başladı. Adresini soranlara duyurulur: 26, Soi sukhmvit 11, Sukhumvit road,Kklongtoey-nua, Wattana, Bangkok 10110.

Sirocco Bar - Dünyanın en yüksek açık hava restaurantı. Hala düşündükçe ağzımı sulandıran yemekleri bir yana tatlı meraklısı olarak hayatımda yediğim en güzel fıstıklı creme brulee’yi yediğimi hemen belirtmek isterim. Gitmeden, görmeden, yemeden, içmeden gelmeyin. Restaurantı dışında aynı zamanda barı ve canlı müziği ile de gayet keyifli bir yer. Eski adı State Tower olan Le Boua’nın en üst katında yer alan Sirocco’nun adresi 1055/111 Silom Road Bangkok 10500. Dünyanın en pahalı hesabı bir Rus tarafından bu restaurantta ödenmiş. Ama gözünüz korkmasın kişi başı 100 dolara çok güzel bir şarap eşliğinde Sirocco’nun tadını çıkartabilirsiniz.

Bangkok size çok farklı hayaller kurduran, çok farklı şeyler vadeden bir şehir. Eve döndüğünüzde anılarınızı canlı tutabilmek için çektiğiniz her fotoğrafa defalarca baksanızda, fotoğraflara hapsedemeyeceğiniz bir sihri var. Yüzümde bir gülümseme ve bir daha görüşme sözü vererek ayrılmıştım şehirden. Şimdilerde gelen haberler canımı çok sıksa da size aşağıda göreceğiniz küçük Taylandlının mesajı ile veda ediyorum. Barış !

Londra-1

2010-05-20T19:12:00.000+03:00

Cilt cilt kitaplar yazacak kadar gitmişliğim var Londra’ya. O yüzden yazının başlığını Londra-1 koydum. Benden daha çok Londra dinleyeceksiniz çünkü.

Kendimi evimde hissettiğim yegane şehirlerden biri. İlk ayak bastığım 1996 yılından itibaren hiç turistik atraksiyona katılmadan şehrin tadını çıkaran ben, 2010 itibari ile her 3 ayda bir Londra’ya gitmek için her türlü çabayı sarf eden biri oldum çıktım.

Uzun zamandır ayrıyız Londra ile. Ama Eylül için planlar hazır. 6 kafadar kendimizi sokaklara vurup şehrin tadını çıkartacağız. Londra sokaklarında pub crawl, ertesi sabah kahvaltı için Holborn’a koşmak ve en alasından bir English Breakfast yemek, kızlarla alışveriş yapmak, Boots’a girip lazım olan olmayan herşeyi satın almak, yeni çıkan kitapları görmek için Waterstones’a gitmek . . . saymakla bitmeyecek bir sürü plan program aklımızda Eylül gelsin diye bekliyoruz.

Dedim ya 1996’dan beri uğrak yerim olan şehre kendim dışında bir sürü kişiyi de hayran bıraktım. Ömer’le gittiğimizde o kadar çok eğlenmiştik ki en sevdiği şehirler arasında Londra’yı ilk sıraya koydu. Banu (- tanıştırayım, kardeşim) 1 aylığına Londra’ya gitti ve döndüğünde üstünden 4 ay geçmişti. Şimdi sıra Eylem ve Çiğdem’de, nam-ı diğer grubumuzun 5. ve 6. kafadarları. Birde bensiz gidecekleri gerçeğini bir kenara bırakırsam Ulca ve Asım’da. Ulca’ya bir Londra rehberi sözüm var. Çok yakında blogumda okuyabilirsiniz...

Turist gibi gezinmeyi sevmiyorsanız bile görmeniz gereken birkaç yer var. Nereler mi? National Gallery (kaçırmayın), Notting Hill (filmini görmeyen yoktur eminim), Tower Bridge (kartpostallarda gördüğünüz köprünün ta kendisi), London Eye (Londra o kadar düz bir şehir ki, şehri yukardan görmek çok eğlenceli. Başka yerde bu manzara yok, bilginize!), Hyde Park ve son olarak Covent Garden . Eğer 3-4 gününüz var ve şehrin tadını çıkarmak istiyorsanız kesin yapılması gerekenler listesinin başında parklarda piknik geliyor. Ama bu tamamen şansınıza bağlı çünkü yağmur yağdığında parkların pek bir anlamı kalmıyor. Benim favorim St James’s Park ama görmeden dönmeyelim derseniz Hyde Park’da bütün güzelliği ve hareketliliği ile sizi bekliyor.

Trafalgar, Piccadily, Oxford St, Regent’s St, Soho (sakın görmeden dönmeyin, sakın!) hergün mutlaka bir şekilde sağından solundan geçeceğiniz yerler – gözlerinizi dört açın ve şehri izleyin.

Meşhur pub'ları kaçırmayın derim. Pub food yeni yükselen trendlerden. Çok güzel yemekler yapmaya başladılar. İngiltere kendine bir cuisine yaratıyor...

Londra hiç hareketi bitmeyen bir şehir. Tek başınıza bile sıkılmanızın imkanı yok. Keza ben çoğu Londra ziyaretimi tek başıma gerçekleştirdim ve günlerimin çoğunu (akşamlar hariç) tek başıma gezerek geçirdim. Akşamları arkadaşlarımla Londra gecelerinin tadını çıkarmakla geçti.

Eğer aranızda Londra’yı görmeyen varsa bundan sonraki ilk durağınız belli oldu. Sözüme güvenin ve ucuz easyjet biletlerinden bir tane edinin. Pişman olmayacaksınız.

Benden de selam söylemeyi unutmayın aşkım Londra’ya...

Buyrun Slovenya'ya ...

2010-05-18T19:03:00.000+03:00

Gezdiğin ülkelerde seni en şaşırtan yer neresi diye sorarsanız kesinlikle cevabım Eski Yugoslavya olur !

Evlendiğimiz zaman Ömer’e ‘seni kutsal topraklara götüreceğim’ demiştim. Ömer benim kocam olur. Kutsal topraklar ise Karadeniz. Üstünden 2 yıl geçti biz daha Karadeniz’e ayak basamadık ama o beni kendi kutsal topraklarına götürdü. Eski Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti şimdinin birbirinden bağımsız 6 ülkesinden 5 tanesini gezdim. Sırbistan’a girmemin pek hayırlı olmadığı konusunda konuşmalara maruz kaldıktan sonra çok görmek istediğimiz Kosova’yı göremedik.

Hangisinden başlayacağımı bilemediğim için kronolojik bir sıra izlemeye karar verdim.

İlk durak Slovenya : Sene 1999. Yolculuktan önce Slovenya’nın neresi olduğunu bilmeyen 20 yaşında gencecik bir kızım. Londra gezim sırasında tanıştığım bir grup Sloven bana ülkenin neresi olduğunu, ne yendiğini, nasıl yaşandığını anlattı. Macaristan’dan araba ile yollara düştüğümüz Slovenya yolunda ülke ile ilgili ne beklemem gerektiğini hiç bilmiyordum. Sloven arkadaşlarımdan biri ‘bizim ülkede büyük şehir yok’ dedikten sonra son model kırmızı bir Fiat arabanın içinde Balkanların köyüne doğru ilerliyorum diye düşünmüştüm. Bir de bu söylemi çok ciddiye aldığım için epey bir alay konusu oldum. ‘Bizim ülkede trafik ışığı da yok’ ile devam eden muhabbet tahmin edersiniz ki uzun saatler devam etti.

Slovenya çok küçük bir ülke. Toplam 11 ili var. 4 günde ülkenin hepsini gördüm. Konakladığım yer Kranj, başkent Ljubljana'nın 20 km kuzey batısında, Kokra ve Sava nehirlerinin kesiştiği noktada yer alıyor. Tam bir doğa şöleni.

Slovenya Alpleri, şelaleler, göller, gayet yakışıklı erkekleri ve son model arabaları ile beni en çok şaşırtan ülke. Başkent Ljubljana dışında Maribor, Kranj, Koper hepsi birbirine yakın ve kesin görmeniz gereken yerler. Benim favori mekanım Lake Bled (Bled Gölü). Gölün ortasında yer alan masaldan çıkmış gibi duran bir kale ve tüm bu manzaranın Bled Kalesinden görünüşü.... Bir de tatlı tutkunu olarak yediğim ve unutamadığım Kremna Rezina..... Slovenya’ya yolunuz düşerse görmeden dönmemeniz gereken bir yer.

Dakika 1 gol 1... Eski Yugoslavya’da gördüğüm ilk ülke ve ben ülkeye aşık oldum. Gezinin son günü ben buraya yerleşeyim bari dediğimi hatırlarım...

Küçük bir not: Elimde 10 liraya aldığım dandik kameram ile çekebildiğim fotoğrafların sayısı çok az ve kalitesi çok düşük. Ülkenin güzelliğini görmeniz açısından kendi fotoğraflarımı eklemedim.

İşte Başladım!

2010-05-18T18:43:00.000+03:00

Bu dünyaya ne yapmaya geldiğimi sorarsanız.. Cevabım şu olacak; Hayatımı yüksek sesle yaşamak için buradayım.

Emile Zola

30 yaşıma girdiğimde ‘tamam’ dedim, nirvanaya ulaşmama az kaldı ama 31 olduğumda bütün heyheylerim geri geldi. Benden geriye ne kalacak bu dünyaya derdine düştüğümden beri içim içimi yiyor. Ne yapsam ne yapsam diye düşünürken canim arkadaşım Ulca beni bu yola soktu.

Gezdim, gördüm, yedim, içtim, düşündüm, düşündümm, düşündümmm ve işte burdayim, ilk yazım, fotoğraflarım ve ben.

Şimdiden sürçülisan edersem affola